ยางนา

ยางนา
Dipterocarpus alatus Roxb. Dipterocarpaceae

ไม้ต้นขนาดใหญ่สูง40เมตร ไม่ผลัดใบ ลำต้นตรง เปลือกเรียบหนา สีเทาปนขาว โคนต้นมักเป็นพู เรือนยอดเป็นพุ่มกลม ใบรูปไข่แกมรูปหอก เนื้อใบหนาขอบใบเรียบ ดอกสีชมพูออกเป็นช่อสั้นๆ ตามง่ามใบที่ปลายกิ่ง กลีบรองดอกติดกันเป็นหลอด กลีบดอกมี5กลีบ โคนกลีบติดกัน ผลกลม มีครีบตามยาวตลอด5ครีบ ปีกยาว2ปีกไม่เกิน16เซนติเมตร ปีกสั้นสามกลีบเป็นรูปหูหนู ออกดอกเดือนมีนาคม-พฤษภาคม ขึ้นตามที่ราบเป็นกลุ่มๆหรือริมน้ำในป่าดิบ ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด

ดอก เป็นสีชมพูออกเป็นช่อสั้นๆตามง่าม ใบตอนปลายๆกิ่ง กลีบรองกลีบดอกตอนโคนเชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วยและมีครีบตามยาว 5 ครีบ ปลายแยกเป็น 5 แฉก ยาว 2 แฉกสั้น 3 แฉก มีขนสั้นๆ สีน้ำตาลปกคลุมทั่วไป กลีบดอกมี 5 กลีบ โคนกลีบประสานติดกันปลายกลีบบิดเวียนตามกันแบบกังหัน เกสรตัวผู้มี 29 อันรังไข่มี 3 ช่อง ไข่อ่อนช่องละ 2 อัน

ไม้ชนิดนี้มีชื่อพื้นเมืองแตกต่างกันไปในแต่ละท้องถิ่นได้แก่ ยางนา ยางขาว ยาง ยางแม่น้ำ ยางหยวก (ทั่ว ไป) ยางกุง (เลย) ยางควาย (หนองคาย) ยางเนิน(จันทบุรี) ราลอย (สุรินทร์) ลอยด์ (นครพนม) ทองหลัก(ละว้า) ยางตัง (ชุมพร) จะเดียล (เขมร) เคาะ (เชียงใหม่)ขะยาง (นครราชสีมา) กาดีล (ปราจีนบุรี) โดยยางนานี้จัดอยู่ในวงศ์ Dipterocarpaceae สกุล Dipterocarpus มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมอยู่ในเกาะบอร์เนียว ไม้ยางนา ชอบขึ้นอยู่ในพื้นที่ที่มีความชุ่มชื้นโดยเฉพาะในที่ราบริมน้ำทั่วไป การสืบพันธุ์ตามธรรมชาติปกติไม่ดีนักจึงทำให้พบแต่ไม้ยางนาที่มีขนาดใหญ่เป็นส่วนมากกล้าไม้มีน้อย

ในเรื่องปรากฎเรื่อยๆตั้งแต่ช่วงต้นเรื่องจนกระทั่งถึงนิทรานคร

ยางนา

ดอกยางนา

ต้นยางแดง

ยางพลวง

ไม้บง มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Persea kurziiอยู่ในวงศ์ Lauraceae มีชื่อสามัญที่เรียกทั่วๆไปแตกต่างๆกันไปตามท้องถิ่นในเมืองไทยว่า บง ปง มง หมี ยางบง (Yangbong) ไม้บงเป็นพันธุ์ ไม้ที่น่าสนใจมีประโยชน์หลายประการกล่าวคือเป็นพันธุ์ไม้ที่ขึ้นได้ง่าย แตกหน่อได้ดี เนื้อไม้เหมาะสำหรับใช้ในการทำเครื่องมือเครื่องใช้และใช้ทำเชื้อเพลิงเปลือกนำไปทำธูป และผสม สารกำมะถันทำยากันยุงได้ ยางใช้อุดรอยรั่วต่างๆได้ดี ปัจจุบันต้นบงธรรมชาติได้ถูกทำลายลงไปมาก เนื่องจากราษฎรต้องการขูดลอกเปลือกนำไปขาย โดยการตัดโคนต้นบงลงมาเพื่อทำการขูดเปลือก สำหรับไม้บงจัดเป็นไม้หวงห้าม ประเภท ข. ส่วนเปลือกของไม้บงก็เป็นของป่าหวงห้ามด้วย