ครั้งหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้
.
ใครคนหนึ่งเอ่ยถาม 'พนมเทียน' ว่า
.
'ลูกผู้ชาย' ในสายตา 'พนมเทียน' นั้น เป็นอย่างไร
ผู้ถูกถาม ยิ้มน้อยๆ พยักหน้าเยิบ และตอบโดยพลัน!!
"
"
(อ๊ะ
อย่าเพิ่งทุรนทุรายใจร้อนสิ ท่านผู้อ่านที่เคารพรัก คำตอบนี้มิได้อยู่ในสายลมดอก หากมีอยู่ในบทสัมภาษณ์ 'พนมเทียน' พลิกไปอ่านได้ที่หน้า 66-70 นั่น ต่างหากเล่า)
เพราะในมุมของ 'เรื่องจากปก' นี้จุดสนใจของเรา มิได้อยู่แค่เพียง เนื้อหาคำตอบอันรวบรัดชัดถ้อยเท่านั้น
แต่ยังสนใจใน 'ความรวดเร็ว' ของการให้คำตอบด้วย
สนใจในอากัปกิริยาของ 'พนมเทียน' ที่แสดงเขาโดยชัดเจนว่า เขามิจำเป็นต้องใช้เวลาเรียบเรียงหรือตกแต่งถ้อยคำเลย เขาตอบเร็วราวว่า คำ 'ลูกผู้ชาย' นี้ ตกผลึกอยู่ในใจคนชื่อ 'พนมเทียน' อยู่แล้ว
ความสัมพันธ์ ระหว่าง 'พนมเทียน' กับ 'ลูกผู้ชาย' มิได้ก่อตัวขึ้น โดยการเริ่มต้นเขียน 'เพชรพระอุมา' เมื่อ พ.ศ. 2507 อย่างเด็ดขาด
เพราะก่อนหน้านั้น 'พนมเทียน' ก็มี เล็บครุฑ, ฑูตนรก, ปฐพีเพลิง ฯลฯ ทั้งหลายอยู่บนแผงหนังสือแล้ว
แต่ละเล่ม ล้วนแต่เป็นลีลาหลายหลากของลูกผู้ชาย
ดังนั้น 'เพชรพระอุมา' จึงเป็นเพียงสลักตัวใหญ่ที่ตอกตรึง ย้ำให้ความสัมพันธ์ของสองสิ่งแนบแน่นชัดเจน ประหนึ่งเป็น 'เงา' ของกันและกัน
'พนมเทียน' กับ 'ลูกผู้ชาย'
หากแต่ในภาพเดียวกันนี้
.
เมื่อมองจากอีกมุมหนึ่ง ก็อาจพบเห็น 'คำถาม' สะดุดสะดุ้งใจ
คำถามอันเกิดจาก 'ใจ' ของ 'ลูกผู้หญิง'
ถามว่า
แล้ว 'พนมเทียน' ให้ 'ใจ' กับ 'ลูกผู้หญิง' บ้างหรือไม่??
'พนมเทียน' มีความลึกซึ้งในความเป็น 'ลูกผู้หญิง' บ้างไหม??
คำถามนี้ ย่อม 'ต้อง' มีคำตอบ (ค่ะ)
|