|
| |
| ชื่อเดิมเจ้าแหว่ง |
|---|
เจ้าแหว่ง หรือไอ้แหว่งของใครบางคน ที่แฟนเพชรพระอุมารู้จักกันดี เป็นช้างตัวหนึ่ง (ช้างป่ามีลักษณะนามว่า "ตัว" ช้างบ้านหรือช้างเลี้ยงเรียกเป็น "เชือก") เป็นตัวละครที่มีบทบาทเด่นมากตัวหนึ่งในภาคแรก
ไอ้แหว่ง ไม่ใช่ชื่อดั้งเดิม แต่มีชื่ออื่นมาก่อน ชื่อ "ไอ้แป" ครับ ที่ได้ชื่อไอ้แป เพราะขาหลังแปไปข้างหนึ่ง (พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตสถานให้ความหมายว่า เรียกมือที่พิการ นิ้วกำเข้าไม่ได้ว่า มือแป)
ภาพที่ท่านเห็นข้างล่างนี้ ผม scan จากฉบับปกแข็งของสำนักพิมพ์ผ่านฟ้าพิทยา ซึ่งนำต้นฉบับจากพ๊อกเก็ตบุ๊คมารวมเล่มเป็นปกแข็ง
หน้า 365 366 เป็นตอนที่อยู่เขาโล้น ปรึกษากันว่าจะล่าอะไรดี
ในสองหน้านี้เอ่ยชื่อ ไอ้แปทั้งหมด สามครั้ง
ในหน้า 501 เป็นตอนที่เชษฐาไปเฝ้าศพเอิ้นลูกหาบ (ที่ถูกไอ้กุดคาบมา) ที่ใช้ล่อไอ้กุด ในช่วงตอนตี 2 กว่าๆ มีเสียงไผ่หัก ระคนกลิ่นอับของโคลน ทั้งคู่ยังไม่หลับ แล้วคุยกันดังภาพหน้า 501
หน้านี้เอ่ยชื่ไอ้แป สองครั้ง
หลังจากนั้นช้างตัวนี้ก็ไม่ได้มาเข้าฉากเลย จนถึงตอนที่จันกับเกิดและเชษฐาแยกทางพาขบวนเกวียนล่วงหน้าไปก่อน ในระหว่างที่รพินทร์พาไชยยันต์ไปล่าวัวแดง แล้วมาปะทะกับช้างโขลงหนึ่ง เชษฐาใช้ .600 ไนโตรล้มจ่าโขลง
ถึงตอนนี้ในหน้า 668 "ไอ้แป"
ก็เปลี่ยนชื่อเป็น "ไอ้แหว่ง" ไปเรียบร้อยแล้ว
ได้ตรวจสอบฉบับของสำนักพิมพ์ชวนะบุตรที่พิมพ์ต่อมา ปรากฏว่ามีการแก้ไขชื่อเรียบร้อยแล้ว ฉบับสำนักพิมพ์ชวนะบุตร ไม่มีชื่อ "ไอ้แป" อีกเลย
มีคำถามว่า
- ทำไมต้องเปลี่ยนชื่อ
- แล้วทำไมต้อง"ไอ้แหว่ง"
|
ผมเชื่อว่าตอนที่ออกเป็นพ๊อกเก็ตบุ๊ค ผู้อ่านต้องเขียนมาถาม และคุณพนมเทียนคงตอบไปแล้ว แต่บังเอิญผมไม่มีพ๊อกเก็ตบุ๊คเล่มที่ว่า จึงไม่ทราบจริงๆว่าทำไมต้องเปลี่ยนชื่อ แล้วทำไมต้องเป็น"ไอ้แหว่ง"
ถ้าจะให้เดาหรือวิเคราะห์ ก็เป็นดังนี้ครับ
เมื่อแรกเริ่มที่เขียนนิยายเรื่องนี้ คุณพนมเทียนกะจะเขียนนิยายเกี่ยวกับการเดินป่าสักเล่ม กะว่าเป็นพ๊อกเก็ตบุ๊กสัก 8 เล่ม (มารวมเป็นปกแข็งได้หนึ่งเล่ม) แต่พอเขียนมาถึงตอนนี้ ก็ปรากฏว่ายังมีข้อมูลที่ต้องเขียนอีกแยะ เรื่องนี้ต้องยืดเยื้อแน่
จากที่คิดว่าเป็นเรื่องสั้น ก็คงต้องเป็นเรื่องสั้นขนาดยาวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การล่าสัตว์เพิ่งจะเริ่ม การล่าช้างต้องมี มีฉากการต่อสู้ระหว่างคนกับช้าง และไอ้แปนี่แหละที่จะเป็นจ่าโขลงมาสู้กับคณะเดินทาง ต้องสร้างความยิ่งใหญ่ให้ไอ้แป
ครั้นจะให้ช้างขาแป เดินขาลากๆมาเป็นจ่าโขลงผู้ยิ่งใหญ่มันก็ดูน่ากระไร หัวหน้าหรือแม่ทัพต้องสง่างาม ต้องไม่เป็นช้างพิการ ถ้าอย่างนั้นจะเอายังไง
ในช่วงนั้น คุณพนมเทียนจะคิดอย่างไร หรือไปเห็นช้างที่หูแหว่งหรือเปล่าผมไม่ทราบ แต่ช้างที่จะมาเป็นจ่าโขลงต้องเป็นช้างที่มีตำหนิ เพื่อแสดงว่าผ่านศึก ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน เป็นการเพิ่มบารมีให้กับจ่าโขลง หูแหว่งจากถูกเสือกัดจึงน่าจะเหมาะที่สุด ไม่พิการแต่เป็นตำหนิ เมื่อหูมันแหว่ง ชื่อมันจะเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากชื่อ "ไอ้แหว่ง"
ไอ้แหว่งก็ไม่ทำให้ผู้อ่านผิดหวัง โดนเฉพาะอย่างยิ่ง ฉากในถ้ำที่มันยอมล้มให้กับดาริน อ่านแล้วรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของไอ้แหว่งจริงๆ
ท่านละครับ ท่านคิดยังไง
|
ปกิณกะ 