หุบหมาหอน

จากห้วยแม่เลิง ยึดแนวสันเขามุ่งตะวันออกเฉียงเหนือโดยตลอด (ไพรมหากาฬเล่ม 4 หน้า 1564) ตอกทอยไต่เขา เดินตามสันเขาอีกราววันเต็มๆจึงเห็นหุบหมาหอน

ตอนไต่สันเขาจากห้วยแม่เลิง พักบนสันเขาหนึ่งคืน รุ่งขึ้นเดินต่อ
(ไพรมหากาฬ เล่ม 4 หน้า 1644)

"หุบที่เราเห็นอยู่นี่แหละครับ ชาวป่าเรียกกันว่า "หุบหมาหอน""
"จากหนองน้ำแห้งจนถึงหล่มช้าง ป่านี้เป็นป่าดุที่สุด ไม่มีใครค่อยกล้าผ่านเข้าไปนัก มันอยู่ในวงล้อมของกำแพงเขารอบด้าน เป็นแอ่งอยู่ใจกลางพอดี แต่กว้างใหญ่มาก...เนื้อที่เป็นพันๆตารางกิโลเมตร "
"ทึบเหลือเกิน"
"สัตว์ชุม ตั้งแต่เห็บทาก ขึ้นมาจนกระทั่งแรกหรือช้าง รวมทั้งไข้ป่า รพินทร์ก็ติดเชื้อมาลาเรียมาจากป่านี้ ติดตัวเรื้อรัอยู่จนกระทั่งทุกวันนี้"""


ป่าเบื้องล่าง ในระหว่างวงล้อมอันกว้างใหญ่ของทิวเขา มองเห็นเขียวทึบลงไปไม่ไกลนัก เป็นดงดิบลักษณะก้นกระทะไพศาลสลับไปด้วยเนินและลุ่มน้อยใหญ่เหลือที่จะคณานับ (ไพรมหากาฬ เล่ม 4 หน้า 1643)

ความสัมพันธ์ระหว่างหุบหมาหอนกับเขานาง

ในภาคหลัง
ออกจากโป่งน้ำร้อนได้ชั่วดมงเดียวก็ถึงป่าไผ่ บริเวณนี้ออกนอกประเทศไทยแล้ว

จากโป่งน้ำร้อนไปห้วยเสือร้อง ตอนหนึ่งรพินทร์นำนายจ้างมาหยุดอยู่ตรงตำแหน่งตะวันตกเฉียงใต้ของหุบหมาหอน รพินทร์ก็หารือนายจ้างเกี่ยวกับเส้นทาง บอกว่าการไปห้วยเสือร้องนั้นไปได้สองทาง

ทางแรก
petprauma
petprauma
(ไอ้งาดำเล่ม 4 หน้า 2447-2448)

กับอีกทาง
petprauma
(ไอ้งาดำเล่ม 4 หน้า 2450)


เส้นทาง : สารบัญ เส้นทางเดินฯ หุบหมาหอน