• ยิงขณะสัตว์วิ่งสวนเข้ามา

สัตว์ใหญ่มีอันตรายในขณะที่มันได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อน ทวีความดุร้ายยิ่งขึ้น และวิ่งสวนเข้ามาหมายจะเอาชีวิตของเรา และเราก็ยิงมันในขณะนั้นนั่นแหละครับ แต่ผมไม่ขอสนับสนุนหรือแนะนำวิธียิงสัตว์ในแบบนี้แก่ใครทั้งสิ้น เพราะมันเป็นวิธีที่เสี่ยงอันตรายอย่างที่สุด

(ไพรมหากาฬ หน้า 94)

• ยิงขณะสัตว์ผ่านหน้าไปทางข้าง

" โน่นครับ กระโดดมาโน่นอีกสองตัว อย่าวาดปืนดักหน้ามันเข้ามาซิครับ วาดตาหลังไปก่อน แล้วเลยหน้ามันไปประมาณสักช่วงแขน รอจังหวะที่ว่ามันกระโดดขึ้นอีกครั้ง เอ้า! ยิง"

(ไพรมหากาฬ หน้า 150)

• ยิงขณะโผนลอยในอากาศ

แต่การยิงเสือในขณะที่กระโจนสวนเข้ามาหมายตะปบเป็นการยิงในขั้นศาสดา เพราะเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ถ้าพลาดเป็นตาย มันขึ้นอยู่กับฝีมือและสติชั้นเลิศ ซึ่งถ้าไม่แน่จริงก็ยิงเสือในลักษณะเช่นนั้นไม่ได้ คนที่ยิงเสือได้จัดว่าเป็นพรานหรือมือล่าชั้นเยี่ยมแล้ว แต่คนที่เป็นยอดของพรานหรือนักล่า จะต้องยิงเสือในขณะที่มันเผ่นสวนเข้าใส่ … การพบเสือในระยะประจันหน้า ขณะที่มันจ้องกระโจนเข้าตะครุบเรานั้น ไม่มีวิธีใดที่จะปลอดภัยไปกว่ารอจังหวะให้มันเผ่นเข้าใส่เราเสียก่อน เพราะถ้าเราด่วนยิงในขณะที่มันอยู่กับพื้น พอเหนี่ยวไกมันอาจกระโจนขึ้นและกระสุนพลาดได้ง่ายที่สุด สู้รอจังหวะให้มันเผ่นพ้นพื้นแล้วยิง ในขณะที่มันลอยเข้ามาให้ได้อันนี้น่าจะเป็นอีกข้อหนึ่งที่ทำให้เขานิยมยิงเสือเผ่น

…เสือแสยะเขี้ยว กางเล็บ โผนลอยมาในอากาศเพื่อหมายขย้ำเขา ในขณะเดียวกันกับที่ลูกปืนจากเราพุ่งสวนเข้าปะทะสมอง หรือกลางแสกหน้าของมัน มันกำลังจะฆ่าเรา แต่ทันทีนั้นมันก็ถูกตัดประสาทหยุดลงเสียก่อนตกลงมาดิ้นพรวดหรือหมอบฟุบอยู่ตรงหน้าใกล้ๆ … ไม่เชื่อเธอลองยิงเสือในลักษณะนั้นดูบ้างซิ

(ไพรมหากาฬ หน้า 1284)