• รอยเช็ดโคลน

มีรอยเช็ดโคลนสดๆ เปื้อนอยู่ มีขนบางเส้นของมันร่วงติดอยู่กับรอยเช็ดนั้นด้วย ตำแหน่งที่เจ้าหมูโทนตัวนั้น เอาสีข้างของมันขัดสีกับต้นลานไว้สูงในระดับตะโพกของคนร่างสูงอย่างเชษฐา บอกขนาดของตัวมันให้ทราบชัดว่า อย่างน้อยๆ ระดับสันหลังของหมูตัวนั้นก็คงขนาดเอวทีเดียว

(ไพรมหากาฬ หน้า 413)

• รอยขีดเขียน

ทั้งหมดพรวดตามเข้าไปทันที แล้วยืนจ้องตลึงไปเมื่อไชยยันต์ผู้ทรุดตัวนุ่งคุกเข่าอยู่ใต้เพิงชี้ให้ดูที่ผนังด้านหนึ่ง อันเป็นแผ่นหินหน้าตัดราบเรียบ ราวกับมีใครมาตกแต่งปาดผิวไว้เป็นอย่างดี ความกว้างของบริเวณผิวตัดเกลี้ยง ขนาดแผ่นกระดานดำใหญ่ๆ ในห้องเรียน แต่หินเป็นสีขาวนวล อักษรภาษาไทยที่เขียนด้วยถ่านสีดำ จึงปรากฏอยู่ชัดเจน ข้อความของมันทำให้ทุกคนตื้นตันขึ้นมาถึงคอหอย

(ดงมรณะ หน้า 974)

• รอยเศษผ้าที่ติดตามกิ่งไม้

ระหว่างที่ไชยยันต์ค่อยๆ ย่างเท้า ตามดูร่องรอยเหล่านั้น พรานใหญ่เหนี่ยวรากไม้ขึ้นฝั่ง ทางด้านที่เห็นรอยไถลเลื่อนลงมา ขึ้นไปตรวจดูรอบๆ บริเวณแล้วเอาปลายลำกล้องไรเฟิลค่อยๆ สอยเศษผ้าที่เกี่ยวติดอยู่กับหนามหวายมาพิจารณา

(จอมผีดิบมันตรัย หน้า 413)