• ตะบันไฟ

" ไม่ใช่นกหวีดหรอกนายหญิง เอามานี่ บุญคำจะทำให้นายหญิงดูเดี๋ยวก็รู้เอง"

กล่าวจบ แกก็วางลำกล้องขนาดเล็กนั้น ตั้งลงกับพื้นเอาส้นเท้าทั้งสองคีบให้มันทรงตัวตั้งฉาก ใช้มือดึงปลายส่วนบนให้ขยับขึ้นมา ดารินเห็นส่วนบนที่เผยอเลื่อนขึ้นมาได้นั้น มีก้านไม้ไผ่กลมๆ เสียบติดอยู่กับด้านลักษณะแลดูเหมือนดาบหรือมีดที่สวมอยู่ในปลอก บุญคำดึงก้านไม้ไผ่ซึ่งติดกับด้ามนั้นขึ้นมาประมาณสักสามนิ้ว แล้วใช้ฝ่ามือตบกระแทกให้จมลงไปในฝักท่อนล่างโดยแรงเสียงดังฟึ่ด แล้วกระชากก้านนั้นออกมาโดยเร็ว ยกขึ้นเป่าตรงปลาย อึดใจเดียวก็ปรากฏไฟลุกติดส่วนขุยอันเป็นปุยอยู่ตรงปลายไม้แดงโร่ ชูอวดให้เห็น ดารินลืมตาโต ร้องออกมา

" โอ๊ว! ไม้ขีดไฟหรอกหรือนั่น ?"

" ไม่ใช่ไม้ขีดไฟ นายหญิง เขาเรียกตะบันไฟ หรือจะเรียกชุดไฟก็ได้"

(อาถรรพ์นิทรานคร หน้า 730)

• ยากันและฆ่าแมลง

ระวังหน่อยครับ เวลาจะรื้อค้นของอะไรตามซอกหีบลัง เจ้าพวกกะปะหรือเห่า ก็มักจะชอบแอบเข้าไปซุ่มอยู่บ่อยๆ เจ้าพวกนั้นตัวเล็กมองไม่ค่อยเห็น ถ้าไม่สังเกตให้ดี พวกตะขาบกับแมลงป่องตัวเล็กๆ ก็ชุมมาก ก่อนนอนเอาน้ำมันทากันแมลงชะโลมตัวเสียก่อนแหละดี ทนเหม็นเอาหน่อยแต่ปลอดภัยกว่า

(ไพรมหากาฬ หน้า 459)

…ผมจะเอายาฆ่าแมลงหยดไว้รอบๆ บริเวณที่เรานอน กลิ่นของยาชนิดนี้แรงมาก ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อะไรได้กลิ่นเข้าก็จะเปิดหมด ไม่กล้าเข้ามาใกล้ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เวลาผมนอนในป่าคนเดียวโดยไม่มียาม ผมก็ใช้แบบนี้มาตลอด ไม่เคยปรากฏว่าจะมีอะไรแผ้วพานเข้ามาเลย หลับได้สบาย

(ดงมรณะ หน้า 338)

ตรวจสอบความเรียบร้อยของที่พักชั่วคราวโดยรอบคอบถี่ถ้วนที่สุดแล้ว รพินทร์ก็งัดเอาน้ำยาเคมีประเภทยาฆ่าแมลงชนิดหนึ่งออกมาจากย่ามหลังส่วนตัวหยดลงกับพื้นบางๆ ไปรอบๆ บริเวณที่พักในรัศมีวงกลม กลิ่นฉุนของมันระเหยขึ้นและลอยมากระทบจมูกของคณะทุกคน เป็นระยะเมื่อยามลมโชย… เมื่อเขาจัดการหยดยาเสร็จเรียบร้อย เขาก็กลับเข้ามาจัดที่นอนของตัว

(ดงมรณะ หน้า 906)

…น้ำยาฆ่าแมลง ที่ผมหยดเอาไว้รอบๆ กลิ่นมันแรงมาก มันจะเป็นเกราะป้องกันเราอย่างดีที่สุด สัตว์ป่าทุกชนิดโชยกลิ่นน้ำยาชนิดนี้เข้า จะไม่มีวันย่างกรายเข้ามาใกล้เป็นอันขาด ถ้ายังขืนเข้ามาอีกก็เรียกว่าผิดวิสัย

(ดงมรณะ หน้า 907)

• อุปกรณ์เบ็ดเตล็ด

ต่อมาก็เป็นเครื่องอุปกรณ์เบ็ดเตล็ด รวมทั้งของจุกจิกที่จำเป็นต่างๆ มีเข็มทิศ ไฟฉายประจำตัวของแต่ละคน แบตเตอรี่สำรอง ไม้ขีดไฟ น้ำมัน ตลอดจนถ่านไฟแช็ก เชือกประจำตัว หม้อสนาม กระติกน้ำ ตะเกียงรั้ว และตะเกียงที่ใช้แบตเตอรี่ เตาใช้น้ำมันก๊าด สำหรับกรณีฉุกเฉินจำเป็นซึ่งไม่สามารถใช้ไฟธรรมชาติได้ ยากันแมลงพร้อมกระบอกฉีด สมุดบันทึกประจำวัน (ซึ่งไชยยันต์เรียกว่าปูมเดินป่าของเขา) รวมทั้งเครื่องใช้จำเป็นประจำตัวของแต่ละคน ซึ่งไม่เกินพิกัดที่จะบรรจุลงไปในเป้หลังได้

(ดงมรณะ หน้า 831)