• เข็มทิศ

ดารินเอ็ดลั่นป่า งัดเข็มทิศออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ส่งพรวดไปให้ดูจนเกือบถูกหน้าเขา จนรพินทร์ต้องผงะหน้าหงาย

" นี่ๆ เห็นไหม ทิศเหนือมันอยู่ทางนี้ ตะวันออกมันก็ต้องอยู่ทางนี้ หรือว่าพรานจะเถียงเข็มทิศ อันเป็นมาตรฐานตายตัวของโลก"

" อ้าว! แล้วคุณหญิงก็ไม่บอกเสียแต่แรกว่าดูเข็มทิศเป็น"

(ดงมรณะ หน้า 856)

เชษฐาควักเข็มทิศประจำตัวออกเป็นฝา ตั้งเข็มหาทิศ แงชายซึ่งยืนหันหลังให้ทุกคนในขณะนี้ พิสูจน์ได้จากเข็มทิศอันนั้นว่าหันหน้าไปทางด้านตะวันออก อันมีม่านหมอกเป็นฉากกั้นอยู่ ทำให้ไม่สามารถแลเห็นอะไรได้ห่างไกลนัก

(ป่าโลกล้านปี หน้า 1204)

• แผนที่

รพินทร์ล้วงกระเป๋าควักกระดาษที่จำลองเป็นแผนที่ขึ้นมาชี้ให้ดู และอธิบายประกอบอย่างชัดเจน

(ไพรมหากาฬ หน้า 501)

" ถึงพุเตยที่เราจะหยุดพักกันคืนนี้แล้วไม่ใช่เหรอ" เชษฐาผู้ตลอดเวลามีแผนที่หยาบๆ ศึกษาอยู่ในมือ ร้องถามมาจอมพรานเสยปีกหมวกที่หลบหน้าอยู่ให้ขึ้นไปกองอยู่กลางศีรษะคว้าชายผ้าเคียนเอวขึ้นซับเหงื่อ หัวคิ้วของเขาขมวดอย่างครุ่นคิดพิศวงเร้นลับ

" ครับ ที่นี่แหละพุเตย"

" หนองน้ำอยู่ทางด้านไหน แล้วก็หมู่บ้านพวกกะเหรี่ยงล่ะ ?"

ไชยยันต์ดึงแผนที่จากมือเชษฐาไปดู แล้วลุกขึ้นยืนบนแอกเกวียน พยายามกวาดสายตาไปรอบๆ

(ดงมรณะ หน้า 423)

… แผนที่ของมังมหานธาฉบับนี้ ไม่ใช่เอกสารทางภูมิศาสตร์อย่างที่คุณเข้าใจ เทือกเขาพระศิวะที่เรากำลังมุ่งหน้าไปไม่เคยปรากฏมีอยู่ในแผนที่ทางภูมิศาสตร์ใดๆ ในโลกทั้งสิ้น สมมติว่าเราจะเรียกเอกสารโบราณชิ้นนี้ว่าเป็น 'แผนที่' คุณก็ต้องเข้าใจด้วยว่า ผู้ทำแผนที่ฉบับนี้ทำขึ้นจากสายตาเท่าที่เขามองเห็นขณะเขาอยู่บนพื้นดินไม่ใช่อยู่บนอากาศ เขามองออกไปเห็นภาพหรือกระทบความรู้สึกเช่นไร เขาก็เขียนระบุตำแหน่ง เป้าหมายนั้นๆ ออกไปตามสายตาเห็น

(จอมผีดิบมันตรัย หน้า 89)

• ไฟฉาย

รพินทร์ก็ติดตามเข้าไปเป็นคนที่สอง พร้อมกับไฟฉายทันที เขาแหวกม่านตามหลังแงชายเข้าไป ภายในเต็นท์กำลังฉุกละหุก ท่ามกลางแสงริบรี่ของตะเกียงรั้วที่แขวนไว้เสากลางรวมทั้งไฟฉายขนาดแปดท่อน อีกสามกระบอกของกลุ่มนายจ้างที่ฉายสาดอยู่ไปมาสับสนไปหมด…

(ไพรมหากาฬ หน้า 456)

… รพินทร์นำไปในความมืดราวกับแหวนรกรอบด้านนั้น โดยอาศัยแสงไฟฉายช่วยในบางขณะเท่านั้น และสั่งให้ไชยยันต์สงวนแบตเตอรี่ไฟฉายของตนเองไว้ไม่ให้ส่องหมดเปลืองไปโดยไม่จำเป็น

(ไพรมหากาฬ หน้า 602)

• ตะเกียงแบตเตอรี่

… จอมพรานก็เอาตะเกียงแบตเตอรี่แห้งขนาดจิ๋ว ซึ่งสงวนไว้สำหรับใช้คราวจำเป็นที่สุดของคณะ มาเปิดสว่างเรืองขึ้นกลางวง ขอกระดาษจากสมุดไดอาร่ของไชยยันต์มาแผ่นหนึ่ง ยื่นส่งให้แงชายพร้อมกับปากกาหมึกแห้งสั่งว่า

" เอาละ แงชาย แกเขียนภาพอย่างชนิดที่แกเคยเขียนทิ้งไว้ให้ฉันดูคืนก่อนนั้น อีกครั้งหนึ่งซิ…เขียนให้เหมือนที่สุด"

(ป่าโลกล้านปี หน้า 27)