ความเป็นแพทย์ของหล่อนแสดงคุณค่าแก่คณะเดินป่าให้เห็นชัดในยามนี้เอง หลายแผลของบุญคำถูกเย็บ สกัดกั้นด้วยฉีดป้องกันบาดทะยัก ยาใส่แผลสด และยากินระงับปวด ถูกนำออกมาใช้

(ไพรมหากาฬ หน้า 442)

หล่อนเริ่มจัดการกับบาดแผลของเขาอย่างคล่องแคล่วว่องไว และด้วยมืออันประณีตแผ่วเบา ชำระล้างบาดแผล ฆ่าเชื้อ ยาฉีดเข็มแรกเป็นยาชา ก่อนที่จะลงมือเย็บ เข็มที่สองเป็นยากันบาดทะยัก

(ไพรมหากาฬ หน้า 606)

" มีค่ะ พี่ใหญ่ เป็นเซรุ่มชนิดรวม ก็พอจะปะทะปะทังได้บ้างกระมัง สำหรับงูพิษขนาดไม่เกินงูเห่าธรรมดา แต่เจ้าพวกสามเหลี่ยมหรือจงอางเห็นจะไม่ต้องถามถึงเซรุ่มหรอก ใครถูกกัดก็เตรียมขุดหลุมได้เลย"

(ไพรมหากาฬ หน้า 460)

" มี…มียาอะไรติดตัวอยู่บ้าง"
ประโยคเหมือนกระซิบนั้น ทำให้หล่อนสะดุ้งใจหันขวับไปทันที ก็เห็นร่างของคู่อริสั่นเทาน้อยๆ ใบหน้าซีดเผือด ไหล่ห่อหุบลง

" รพินทร์! นั่นคุณเป็นอะไรไป"

" ถ้ามีควินนิน ทิ้งไว้ให้ผมสัก 4-5 เม็ด"

(ดงมรณะ หน้า 1247)

… จนกระทั่งไชยยันต์เผ่นกลับมาพร้อมกับแอมโมเนีย พิมเสนและยาหม่องพร้อมส่งแอมโมเนียให้หมอ ซึ่งรับไปล่นจ่อจมูกให้กับคนป่วยเพื่อปลุกอาการเป็นลม …

(ป่าโลกล้านปี หน้า 933)

หลังเวลาอาหาร ระหว่างดื่มกาแฟและสนทนากัน ดารินก็แสดงสัญชาตญาณอันเป็นแพทย์หญิงของหล่อนออกมา โดยการเอายาออกมา โดยบังคับให้พี่ชายและเพื่อนชายของหล่อนกิน มันเป็นยาประเภทสกัดไข้และป้องกันหวัด หล่อนเดินแจกและบังคับให้กิน แม้กระทั่งแงชายผู้ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเต็นท์ แล้วก็ตรงมาที่รพินทร์เป็นคนสุดท้าย

(ไพรมหากาฬ หน้า 154)

• ชุดเดินป่า

เขาอยู่ในชุดเดินป่าลักษณะเดียวกับที่ทุกคนเห็นในวันแรก เป็นเสื้อผ้าหนาตัดแบบรัดกุม และคำนึงถึงการใช้ประโยชน์ได้รอบตัวมากที่สุด โดยไม่มีความมุ่งหวังในการโก้เก๋สวยงามอย่างใดทั้งสิ้น รองเท้าเป็นรองเท้าแบบเดินป่าของตำรวจตระเวนชายแดน แต่มีมีดโบวี่ยาวขนาด 8 นิ้ว ร้อยติดอยู่กับเข็มขัดทางเอวด้านซ้าย เยื้องไปทางหลังไหล่ขวาสะพาย 30-06 อันเป็นไรเฟิลประจำมือ

(ไพรมหากาฬ หน้า 112)

เสื้อผ้าที่จะใช้ในเวลากลางวัน ควรจะเป็นชุดเบาบางสวมใส่ได้อย่างสบายที่สุด ผลัดเปลี่ยนกันสองชุด ชุดที่สามเป็นชุดกันหนาวโดยเฉพาะ รองเท้าอย่าใช้ชนิดหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งถุงเท้าควรเตรียมไปมากๆ หมั่นเปลี่ยนอยู่เสมอ อย่าให้โชกเหงื่อ มิฉะนั้นเวลาเดินนานๆ รองเท้าจะกัดโปรดอย่าลืมถุงหนังด้วย

(ดงมรณะ หน้า 832)