ไม่นานนักก็มาถึงตำแหน่งที่รพินทร์กำหนดไว้ มันดูเหมือนจะเป็นที่บริเวณรื่นรมย์ที่สุดภายใต้ชะง่อนเวิ้งผา ซึ่งมีลักษณะเหมือนฝาหอย พื้นทรายบริเวณนั้นละเอียดขาวกำแพงกั้นด้านหลังได้โดยไม่ต้องห่วง ซ้ำยังมีหลังคากันฝนหรือน้ำค้างเป็นอย่างดี คงมีแต่ด้านหน้าเท่านั้นที่เป็นหาดโล่งออกไปถึงสายธาร และข้ามฟากห่างไปประมาณ 30 เมตร เป็นป่าสูงเชิงเขาใหญ่ สามารถสำรวจมองเห็นอะไรได้อย่างชัดเจน โดยไม่มีมุมอับ

(ไพรมหากาฬ หน้า 1102)

แคมป์ถูกกำหนดลงยังชัยภูมิอันเหมาะที่สุดตามหลักของการแรมคืนในป่าเบื้องหลังประชิดก้อนหินใหญ่ ที่บริเวณตอนล่างตัดเว้าเข้าไปแทนหลังคากันน้ำค้างไว้เกือบครึ่งเบื้องหน้าเป็นบริเวณราบโล่ง ปราศจากพุ่มไม้บังในระยะชิด บอกจากต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่โดดเดี่ยว แผ่กิ่งใบประหนึ่งพุ่มฉัตรยักษ์

(ดงมรณะ หน้า 899)

" ถ้างั้นรีบหาชัยภูมิที่จะพักกันคืนนี้เถอะ ตรงนี้คงไม่เหมาะเพราะใกล้น้ำตกเกินไป นอกจากกลางคืนจะถูกละอองน้ำหนาว เสียงน้ำตกจะทำให้เราไม่ได้ยินเสียงอื่นๆ" รพินทร์ลุกขึ้นอีก ตะโกนบอกกับคนของเขา ต่อจากนั้นเพียงครู่เดียว ค่ายพักนอนชั่วคราวก็ถูกเลือกขึ้นบนริมฝั่งธารน้ำด้านเหนือ ห่างจากแอ่งน้ำตกประมาณสามร้อยหลาในระหว่างวงล้อมของกลุ่มโขดหินก้อนใหญ่ๆ

(ดงมรณะ หน้า 336)

ใต้เพิงหินสองลูกนั้น มองเห็นได้ชัดว่าเป็นชัยภูมิอันเหมาะเจาะที่สุดสำหรับพักแรมเหนือกว่าทุกแห่งในละแวกใกล้เคียง

(ดงมรณะ หน้า 974)

ในที่สุด สิ้นแสงพลบค่ำพอดี ก็เลือกได้ใต้เพิงหินใหญ่แห่งหนึ่ง ในแวดวงของที่กำลังจากธรรมชาติพอจะป้องกันพายุ และสายฝนซึ่งอาจกระหน่ำซัดลงมาได้ แม้จะไม่ดีนัก ก็เป็นชัยภูมิเหมาะเจาะที่สุดแล้วเท่าที่จะแสวงหาได้ในละแวกนั้น

(ป่าโลกล้านปี หน้า 9)

…คงไม่หรอกครับ เพราะเข้าใกล้ก็คงได้กลิ่นควันไฟ อีกอย่างหนึ่ง ชัยภูมิที่ตั้งแคมป์ของเรา ก็อยู่บนชะง่อนผา เหมาะสำหรับการตั้งรับ มันจะบุกขึ้นไปก็ลำบาก

(ไพรมหากาฬ หน้า 263)

จอมพรานอธิบายให้คณะนายจ้างของเขาทราบว่า ตำแหน่งที่ตั้งแคมป์ เป็นปริมาณที่ราบสูงตอนหนึ่ง ในระหว่างส่วนลาดเชิงเขาสองลูกมาบรรจบกัน ไม่มีธารน้ำไหลผ่านบริเวณนี้ อันผิดกับเมื่อคราวตั้งแคมป์ที่เขาโล้น คงมีแต่บริเวณแอ่งหรืออย่างที่ชาวบ้านป่าเรียกกันว่า "พุ" แห่งหนึ่งอยู่ต่ำกว่าระดับตั้งแคมป์ลงไปประมาณ 100 เมตร แอ่งน้ำจะมีตาน้ำซึมขังไว้สำหรับพวกสัตว์ หรือพวกเดินป่าได้ใช้อาศัยดื่มกินอยู่ตลอดทั้งปี

(ไพรมหากาฬ หน้า 253)