แล้วเชื้อสายพรานมาเรีย ก็สำแดงออกมาให้ดารินเห็นชัดในบัดนั้น แหม่มสาวแหย่ปากกระบอกไรเฟิล .357 ไปใกล้ผิวน้ำเหนี่ยวไกตูมกำลังอัดของกระสุนที่ระเบิดผ่านลำกล้องแหวกน้ำออกไป ทำให้น้ำตรงบริเวณนั้นแตกเป็นพรายสะเทือนกระฉอกโดยแรง ลักษณะของมันก็คือ ระเบิดใต้น้ำกลายๆ นั้นเอง อึดใจใหญ่ต่อมาปลาลำธารตัวเขื่องขนาดเกือบเท่าหน้าแข้ง 2-3 ตัว ก็ปรากฏพลิกท้องขาวลอยฟ่อง ดิ้นกระแด่วลอยตามกระแสน้ำ พัดตรงมายังบริเวณที่ดารินยืนดักอยู่ …แงชายกับส่างป่าได้ยินเสียงจึงวิ่งลงมาสมทบ ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นทั้งสี่ ก็กลับขึ้นมาบริเวณแคมป์ ส่างป่าเอาเถาวัลย์ร้อยพวงหิ้วปลามาด้วย

(ดงมรณะ หน้า 1427)

• สัตว์ที่ตามปกติคนทั่วไปไม่นำมาเป็นอาหาร

ระหว่างการตั้งแคมป์ พวกลูกหาบช่วยกันตีตะขาบได้สองตัว… พอสำเร็จโทษได้แทนที่จะทิ้ง … กลับตัดเขี้ยวออก และเตรียมก่อไฟย่างกินกันเป็นที่สนุกสนาน ดารินเห็นเข้าก็แทบอาเจียน

" เดี๋ยวคอยดูซิ พอถูกย่างไฟเข้า กลิ่นไม่ผิดอะไรกับกุ้งเผา"

เชษฐาผู้พอจำชำนาญป่าเหนือกว่าทุกคนในคณะ อธิบายพิษของตะขาบอยู่ที่เขี้ยวสองอันเท่านั้น เมื่อตัดเขี้ยวออกแล้วก็เท่ากับเอาพิษออก มันไม่มีฤทธิ์อะไรเหลืออยู่อีก ส่วนเนื้อของมันก็เป็นเนื้อเหมือนกุ้งธรรมดานี่เอง ไม่เบื่อเมาอะไรเลย พวกชาวป่าเขาชอบกันมาก

(ไพรมหากาฬ หน้า 816)

" เต่าเหรอ ไปได้มายังไงกันนี่"
" เกิดจับได้ที่ริมบึง ตรงที่เราผ่านมาเมื่อวานนี้ตอนเช้ามืด"
" ผมไม่เคยกินมาก่อน กินดีเหรอ ทำยังไงกินกันนี่"
" โธ่ เจ้านายครับ ดีกว่าเนื้อหมูเสียอีก แล่เนื้อออกคลุกกะพริกขี้หนู เกลือ ห่อใบกล้วย ปิ้ง โอ๊ย! อร่อย!"
" จะเอาเนื้อมันออกได้อีท่าไหน"
" โยนเผาเข้าไปในกองไฟทั้งเป็นๆ นั่นแหละครับเจ้านาย พอมันตายเนื้อระอุก็เลาะดองออก ง่ายนิดเดียว"

(ไพรมหากาฬ หน้า 1349)

ไม่ถึงยี่สิบนาที รพินทร์เดินโผล่หน้าเข้ามาชนิดแทบจะไม่มีเสียงอันเป็นปกตินิสัยของเขา เชษฐา ไชยยันต์ และดารินที่เพิ่งจะรู้สึกและหันมาพบก็เห็นเขาเข้ามาถึงเสียแล้ว ในมือหิ้วอะไรมาด้วยสองชนิด ชนิดหนึ่งมีลักษณะเหมือนหนูหรือกระรอก แต่ตัวใหญ่อ้วนพีกว่า ถลกหนังตัดคอเรียบร้อยแล้ว จนแทบจะพิจารณาไม่ได้ว่าเป็นสัตว์อะไร ส่วนอีกชนิดหนึ่งตัวลักษณะเหมือนแมงมุมสีดำร้อยเป็นพวงมาสี่ห้าตัว พอหญิงสาวมองเห็นเข้าก็เบือนหน้าหนี พรานใหญ่โยนพวกตัวเหมือนแมงมุมเหล่านั้น เข้าไปในกองไฟ แล้วทำไม้ตับขึงตัวเหมือนหนูที่ถลกหนังเรียบร้อยแล้วเคล้ากับเกลือนำขึ้นย่าง "ไปได้บึ้งกะอะไรมาน่ะ?" "ตุ่นครับ"

(ดงมรณะ หน้า 71)

รพินทร์สั่งให้ปลดควาย ตั้งแคมป์ชั่วคราวขึ้นที่บริเวณพื้นราบตอนหนึ่งชิดกับหน้าผาชัน อันเปรียบเสมือนกำแพงธรรมชาติ ต่ำกว่าระดับที่ตั้งแคมป์ลงไป เบื้องล่างเป็นลำธารไหลลงมาจากเทือกเขาใหญ่ ห่างประมาณ 100 เมตร

(ไพรมหากาฬ หน้า 138)