" รุกขเทวดาที่ไหน เมตตาหาอาหารไว้ให้เรา" บุยคำร้องขึ้น
" รุกขเทวดาที่ชื่อแงชายน่ะซิ" ดารินตอบโดยเร็วอย่างไม่ต้องคิดด้วยความปิติยินดี กลางลานหินเกลี้ยงๆ เห็ดโคนดอกใหญ่ๆ 5-6 ดอก และมันมือเสืออีกหลายหัววางกองไว้อย่างเป็นระเบียบ เหมือนจะมีเจตนาโดยตรงเพื่อให้สังเกตเห็นง่ายๆ

(จอมผีดิบมันตรัย หน้า 1298)

• สัตว์ที่คนนำมาเป็นอาหารตามปกติ

คณะล่าเลียงผาทั้งหมดกลับมาถึงแคมป์ในตอนเย็น ลูกหาบมีงานหนักในการช่วยกันถลกหนังเลียงผา ซึ่งได้มาอย่างมากมายเหล่านั้น บางส่วนเตรียมสำหรับปรุงอาหารค่ำร่วมกับเนื้อกวางและเนื้อหมูป่า ที่เหลือส่วนมากบ้างก็ใส่เกลือไว้ และบ้างก็ก่อร้านขึ้นย่างไฟรมสำหรับสต๊อกเป็นอาหารแห้งต่อไป

(ไพรมหากาฬ หน้า 151)

…เรียบร้อย แงชายบริการดีมาก เป็นทั้งคนมาปลุก และเทียบสำรับให้เราเสร็จ เป็นอาหารเช้าที่วิเศษไม่ใช่ย่อย ซุปเนื้อสันกวางกับเสต๊กหมูป่า

(ไพรมหากาฬ หน้า 191)

อาหารสำหรับเช้าวันนี้เป็นอาหารแบบกลางป่าแท้ๆ เพื่อสำหรับรองท้อง บุญคำจัดการถลกหนังค่างที่เชษฐายิงได้และหิ้วมาด้วย ส่วนรพินทร์เปิดหนังกระทิงแล่ เอาเฉพาะเนื้อส่วนหนึ่งแล้วเกลี่ยไฟสุ่มเป็นรางย่างค่างกับกระทิง โดยอาศัยเกลือเล็กน้อย ซึ่งบุญคำมีติดอยู่ในย่ามทาบางๆ ทั้งสี่คนกินกันข้างกองไฟนั่นเอง

(ไพรมหากาฬ หน้า 575)

" กลับอะไรกันเล่า มานั่งดักคอยแกกับรพินทร์ตรงนี้ตั้งแต่เช้ามืดแล้ว หิวหนักเข้าเลยต้องเอาปืนยิงช้าง มายิงกระจงย่างรองท้องอยู่นี่ ทำไมถึงมาช้ากันนักล่ะ"

(ไพรมหากาฬ หน้า 576)

พร้อมๆ กับเสียงปืน จ่าฝูงตัวพ่วงพีที่สุด ดิ้นเป็นวงกลมอยู่กับพื้น แล้วฟุบแผ่ปีกกองนิ่ง ในขณะที่ลูกฝูงอีกสามสี่ตัวหายวับเข้าไปในพงรก ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไร พรานใหญ่ยิ้มแล้วสองสามนาทีหลังจากนั้น เขาก็จัดการก่อไฟย่างไก่ขึ้นตรงแอ่งน้ำพุแห่งนั้น หล่อนกินอาหารจำเป็นมื้อนั้นอย่างสงบ โดยไม่ปริปากบ่นคำใดทั้งสิ้น เพราะรับรู้ต่อสภาพของความจริง มันถูกย่างพอให้สุกเท่านั้น ไม่มีรสชาติใดๆ ทั้งสิ้น เพราะขาดแม้กระทั่งเกลือ แต่มันก็ทำให้กระเพาะที่หิวโหยอิ่มและเกิดพลังงานได้

(ไพรมหากาฬ หน้า 1140)

ส่วนรพินทร์ก่อไฟรางขึ้นอย่างประณีต เผาถ่านจนคุระอุได้ที่ จัดการผ่าท้องลูกหมู ควักเครื่องในออกล้างน้ำสะอาดดีแล้ว ก็ตัดใบกล้วยอ่อนๆ มาเคล้ากับเกลือยัดเข้าไปในท้องมันจนอัดแน่น แล้วใช้หวายเส้นเล็กๆ เย็บรอยผ่าไว้ตลอดจนเป็นตัวดังเดิม ตัดไม้เสี้ยมแหลมเสียบจากปากทะลุออกก้นแล้วนำขึ้นพาดย่าง บนหลักไม้ง่ามสองอันที่ปักไว้ปากหลุมไฟรางทั้งสองด้านคอยนั่งพลิกหมุนและตรวจไฟอยู่อย่างพิถีพิถัน …หมูหันแบบบ้านป่าครับ… มันเป็นวิธีย่างหรือหันแบบป่ายังไงล่ะครับ ใบตองไม่ใช่ยัดเอาไว้ในหมู ดูเป็นตัวเหมือนตอนที่มันเป็นๆ เท่านั้น แต่กลิ่นของใบตองจะทำให้เนื้อหมูหอมยิ่งขึ้นและระอุ สุกทั่วกัน เกลือที่คลุกใบตองก็จะกระจายไปตามเนื้อช่วยให้มีรสเค็ม ความจริงเขาใช้ใบตองเฉยๆ ไม่ต้องใส่เกลือก็ได้ แต่ทำน้ำจิ้มไว้จิ้ม ทีนี้เราไม่มีน้ำจิ้ม ก็เลยต้องอาศัยเกลือให้หมูมีรสเค็ม พอสุกดีก็ผ่ารอยที่เย็บไว้เอาใบตอง ออกรับรองว่าตัวแค่ไม่มีเหลือ

(ไพรมหากาฬ หน้า 37-38)