" ล่าฝูงใหญ่ที่สุดก็ควบปุเลงปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว จอมพรานตวัดไรเฟิลขึ้นประทับบ่าในพริบตานั้น ก่อนที่ไชยยันต์หรือแงชายจะทันเหนี่ยวไก .30-06 ในมือของเขาก็แผดสะท้านป่า หัวกระสุนซิลเวอร์ทิป น้ำหนัก 200 เกรน วิ่งเข้าทะลวงแสกหน้าของมันในขณะที่ควบเข้าใส่อย่างแม่นยำ ร่างใหญ่โตนั้น พลิกตีลังกาสองทอดแล้วฟุบนิ่งอยู่กับที่"

(ไพรมหากาฬ หน้า 223)

" วัวเหรอ รพินทร์"
ไชยยันต์ถามเบาๆ อย่างตื่นเต้น
พรานใหญ่ยิ้ม
" ครับ คุณชายไม่มาด้วยหรอกหรือครับ"
" ชวนเขาแล้ว เขาบอกว่าอยากนอนมากกว่า คงถือว่ามือเขาแน่แล้วกระมังเลยไม่สนใจ ไม่เหมือนผมเห่อที่จะยิงอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งผมอยากจะยิงวัวมานานแล้ว…ว่าแต่…มันอยู่ที่ไหน ?"
" มันบ่ายหน้าไปทางชายทุ่งฟากโน้น…แต่ผมเกรงว่าจะต้องยิงในระยะห่างมาก เพราะเป็นที่โล่งแจ้ง ไม่มีกำบังเลย ระยะยิงคงไม่ต่ำกว่า 800 หลาขึ้นไป เป็นอย่างน้อย โอกาสยิงก็มีได้อย่างมากเพียงสองนัดเท่านั้น ถ้าไม่อยู่ก็เป็นอันว่าฟาล์ว"
" ผมนึกแล้ว ถึงได้คว้าเอาไอ้นี่มา"
ไชยยันต์ร้องออกมาเบาๆ อย่างยินดี ชู .300 แวเธอร์บีแม็กนั่ม ติดศูนย์กล้องให้พรานใหญ่ดู
" ถ้างั้นก็เหมาะซิครับ ระยะยิงห่างๆ ในทุ่งโล่งกล้องจะช่วยได้เป็นอย่างมากทีเดียว มิหนำซ้ำกระสุนวิถีราบอย่าง .300 แม็กนั่ม ยิ่งวิเศษเข้าไปใหญ่"

(ไพรมหากาฬ หน้า 317)

" ก็มีเหตุผลที่น่าเห็นด้วยมากทีเดียว ตามที่เขาว่า… .458 สำหรับปราบสัตว์ใหญ่ ดุร้าย อันตราย ผมเห็นด้วยสำหรับข้อแนะนำนี้"

(ไพรมหากาฬ หน้า 696)