สถานที่....แฟนแท้ๆเพชรพระอุมา

นิทรานคร

นิทรานครแห่งกษัตริย์ชัยสุริยาเรืองรองอยู่ในอดีตสมัยหนึ่ง เป็นมหาอาณาจักรใหญ่ตั้งอยู่บนขุนเขาและที่ราบสูง อารยธรรมทุกด้านของมนุษยชาติเจริญรุ่งเรืองขึ้นถึงขีดสุดในบรรพสมัยนั้น รวมทั้งอักขราภาษาศาสตร์ เวทมนตร์ อาคม และศิลปศาสตร์ของเทพเจ้าเบื้องบน ซึ่งมนุษย์ชั้นปราชญ์ราชบัณฑิตหยั่งรู้และศึกษาถึง สามารถนำใช้ได้ทั้งสุขผลและทุกขผล สุดแล้วแต่ดวงจิตอันเป็นกุศลหรืออกุศล

พระเวท กฤษฎาภินิหาร และอิทธิฤทธิ์ทางโลกียฌานเป็นวิทยาการชั้นสูง ซึ่งศึกษาร่ำเรียนอยู่ในหมู่กษัตริย์ ปราชญ์ ราชบัณฑิตและนักบวช สุดแต่ว่าใครจะเจนจบเพียงไร

ครั้งนั้น ณ นิทรานครแห่งนี้ 'มันตรัย' ราชปุโรหิตที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน ผู้ใกล้ชิดและได้รับความไว้วางพระทัยที่สุดของชัยสุริยากษัตริย์ ปรากฏกิตติศัพท์เป็นที่ระบือก้องทั้งแผ่นดินใกล้ไกลว่า เป็นผู้สามารถติดต่อเชื่อมถึงได้ ไม่ว่าสวรรค์เบื้องบน หรือนรกเบื้องต่ำ เป็นปราชญ์ของปราชญ์ เป็นพ่อมดของพ่อมด และเป็นแทบทุกสิ่งทุกอย่างในมหาอาณาจักรด้วยอำนาจของที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน เว้นไว้แต่ประการเดียวเท่านั้น ที่มันตรัยไม่สามารถจะบันดาลได้ แม้จะแก่กล้าไปด้วยวิทยาอาคมและมหิทธิอำนาจยิ่งยงสักเพียงใด

สิ่งนั้นก็คือ ไม่สามารถจะเป็นที่เสน่หาของมกุฎราชกุมารี 'พันธุมวดี' พระราชธิดาผู้เพราพิลาสลือจบสามภพของกษัตริย์ชัยสุริยาได้

มนต์มายามหาเวทไม่อาจเอาชนะดวงหฤทัยอันแน่วแน่มั่นคงของเจ้าหญิงผู้เลอโฉม ซึ่งกาลนั้นได้ถอดมอบไว้ให้แก่วรมันต์ นักรบหนุ่มรูปงาม บุตรชายคนเดียวของยุทธกะ ขุนศึกเฒ่าคู่พระทัยของจอมกษัตริย์ผู้ราชบิดาแห่งนางเสียแล้วอย่างดื่มด่ำสนิทแนบ

ถ้ามาตรว่าปุโรหิตมันตรัยผู้แก่กล้าอาคม เปรียบเสมอด้วยพระหัตถ์เบื้องซ้าย ในข้อปรึกษาราชการฝ่ายบ้านเมือง ขุนศึกเฒ่ายุทธกะ ก็อุปมาประดุจด้วยพระหัตถ์เบื้องขวาในยุทธภูมิ ซึ่งผ่านศึกเสริมสร้างกฤษฎานุภาพให้ท้าวเธอมาตั้งแต่เส้นผมยังดำขลับ จวบกระทั่งผมเปลี่ยนสีเป็นดอกเลา ไม่เคยมีอริราชศัตรูใดเป็นเสี้ยนหนามให้ระคายพระบาท

ยุทธกะเรืองฝีมือในด้านการรบและขบวนยุทธ์ หามีใครเสมอเหมือนทั้งแผ่นดิน และวรมันต์บุตรชายคนเดียวของขุนศึกเฒ่า ก็ถอดฝีมือของผู้เป็นบิดาไว้จบสิ้นทุกขบวน มีหวังที่จะได้สืบแทนตำแหน่งต่อไปในแผ่นดิน รวมทั้งเป็นที่สนิมเสน่หาเมตตาของกษัตริย์ชัยสุริยายิ่งนัก ด้วยเห็นว่าเป็นเชื้อสายของข้าทหารใกล้ชิดพระบาท ซึ่งเปรียบเสมอมิตรร่วมตายมาทุกศึกรู้จักถ่อมประมาณตน และถอดเลือดความซื่อสัตย์จงรักภักดีของผู้บิดามาเต็มเปี่ยม

'ยุทธกะ' นั้นชื่อ มีดาบและฝีมือในการรบเป็นอาวุธ

ทว่า 'มันตรัย' นั้น คด มีลิ้นคมและอุบายกฤติยามนต์เป็นอาวุธ

กษัตริย์ชัยสุริยา ก็พลันตกอยู่ในพระเคราะห์ ด้วยราชธิดาผู้โสภาคย์เป็นมูลเหตุ โดยที่ท้าวเธอหาได้สำนึกคาดฝันไม่

ปุโรหิตเจ้าเล่ห์หมายปองพระราชธิดาผู้ดำรงตำแหน่งมกุฎราชกุมารี ด้วยจิตอันโลดเถกิงไปด้วยไฟโมหะและโลภะ กอปรไปด้วยความริษยาอาฆาต ด้วยล่วงรู้อยู่ตลอดเวลาว่าพันธุมวดีที่ตนหลงรัก ไปเอื้อจิตปฏิพัทธ์มีไมตรีอยู่กับนักรบหนุ่มวรมันต์ และตระหนักดีว่า แม้ท้าวเธอก็ทรงทราบความนัยนี้ดีอยู่ แต่ก็มิได้สำแดงอาการขัดขวางหวงห้ามอย่างใดไม่

คู่รักทั้งสองลอบพบปะฝากรักแก่กันอยู่เสมอ ภายใต้ร่มจันทน์กะพ้อกลางอุทยานหลังปราสาท และมันตรัยก็ลอบเฝ้าเห็นอยู่ด้วยใจอันเร่าร้อนขึ้งเครียด

ครั้นแล้วเมื่ออำนาจความรักระคนริษยาเข้าครอบงำจนถึงขีดสุดก่อให้เกิดความมืดมัวโมหันธ์ มันตรัยก็กระทำการโดยบังอาจเกินตนกราบทูลพระเจ้าชัยสุริยา ขอพระราชธิดาพันธุมวดีเพื่ออุปภิเษกกับตน โดยอ้างโองการจากสวรรค์ และพร้อมกันก็ขู่คุกคามอยู่ในที…แม้มิให้ แน่ละ นิทรานครจะไม่คงเป็นอาณาจักรอยู่สืบไปด้วยอำนาจของเทพเจ้าเบื้องบน!

ชัยสุริยากษัตริย์ได้สดับคำกราบทูลอย่างจู่ลู่บังอาจจากปุโรหิตเช่นนั้น ก็พิโรธโกรธเกรี้ยวจนแทบจะวิสัญญีภาพลง ชักพระแสงดาบจากฝัก เปล่งสีหนาทตวาดกึกก้อง เงือดเงื้อขึ้นหมายจะยั่นคอมันตรัยเสีย แต่แล้วก็พลันได้พระสติ ยับยั้งชั่งพระทัยลงได้ รับสั่งว่า

"เจ้าแก่เกินไป สำหรับธิดาน้อยของข้า และความอาจเอื้อมครั้งนี้ของเจ้าเป็นการดูหมิ่นข้านัก มิคิดว่าเจ้าเป็นราชปุโรหิต มีความดีความชอบแก่แผ่นดินมาช้านาน ข้าจะตัดคอเจ้าเสียบัดนี้ ต่อจากนี้ไป…อย่าได้เจรจาเช่นนี้ให้ข้าได้ยินอีก"

รับสั่งเช่นนั้นแล้ว ก็เสด็จเข้าราชฐานชั้นในไปด้วยความขัดข้องขุ่นมัวพระทัยยิ่ง ท้าวเธอมิได้นำความนี้ไปบอกเล่าหารือกับใครเลยทั้งสิ้น แม้แต่ยุทธกะผู้ภักดี ด้วยเกรงภัยจะมาถึงมันตรัยผู้โอหัง คงเก็บความหม่นหมองเจ็บช้ำพระทัย ในความก้าวร้าวบังอาจของราชปุโรหิตไว้เพียงองค์เดียว และก็หาเฉลียวคิดไม่ว่า…การเก็บงำไว้เพียงพระองค์เดียว การให้อภัยต่อมันตรัย โดยไม่ถือผิดเอาโทษ และการบริภาษสาปแช่งคนคดไปในวันนั้น คือมหาภัยที่คืบคลานมาสู่พระองค์เอง

ไม่ทันข้ามพ้นเจ็ดทิวากาล หลังจากวันอันเป็นลางร้ายนั้น กษัตริย์ชัยสุริยาก็สิ้นพระชนม์ลงด้วยยาพิษ ยุทธกะขุนศึกเฒ่าถูกกลุ้มรุมล้อมฆ่าโดยไม่มีโอกาสจะทันรู้ตัว ในระหว่างถูกลวงให้เข้ามาในเขตราชฐานเป็นการด่วน ข้าราชการบริพารทหารส่วนใหญ่ตกอยู่ในกำมือของขบถ ซึ่งประกาศก้องไปทั้งแผ่นดิน…ที่จะผลัดเปลี่ยนผู้ครองนครใหม่ ท่ามกลางซากศพและเลือดของผู้ภักดีต่อชัยสุริยา

มันตรัยทรยศ และมีแผนการอันรัดกุมเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว!

มกุฎราชกุมารีพันธุมวดี ผู้เปรียบประดุจลูกไก่ในกำมือถูกบังคับให้ขึ้นสู่ราชบัลลังก์ และรอพิธีอุปภิเษกกับมันตรัยปุโรหิตผู้ยึดอำนาจเต็มเหนือราชอาณาจักร

วาระอันเป็นอัปมงคลเหตุนั้น ขุนพลหนุ่มวรมันต์ได้รับโองการจากจอมกษัตริย์ให้คุมทหารส่วนหนึ่งออกไปทำศึกไกลเมือง เมื่อทราบกระแสข่าว ก็หวนกลับมาด้วยพลังประดุจพายุพระกาฬ มาตรว่าตัดหัวมันตรัย และไอ้เหล่าขบถสำคัญทั้งสิ้นไม่ได้ก่อนตะวันตกดินของวันที่กรีธาพลเข้าถึงนคร เพื่อแก้ไขนางผู้เป็นยอดเสน่หา และอาณาประชาราษฎร์ผู้สุจริตให้พ้นมือมาร วรมันต์ก็พร้อมที่จะตัดหัวตนเอง…เขาประกาศก้องกับฟ้าดินเช่นนั้น

ประตูเมืองที่ปิดยันรับศึกแค้นของขุนพลหนุ่ม โดยฝ่ายผู้ภักดีต่อมันตรัยถูกบดขยี้ทลายราบลงทั้งสี่ทิศด้วยพลังแห่งความเคียดแค้น ศึกกลางเมืองแผ่ซ่านไปทุกหัวระแหงซึ่งเจิ่งท่วมเลือด วรมันต์จะเอาศีรษะมันตรัยให้ได้ แม้ว่ากำลังจะน้อยกว่า และความปรารถนาอันแน่วแน่มั่นคงของเขา ก็ดูจะใกล้ความหวังเข้ามาทุกขณะ ทหารฝ่ายขบถล้มตายเป็นใบไม้ร่วง แตกพ่ายไม่เป็นขบวน บางส่วนก็คิดกลับใจเข้าร่วมสมทบกับขุนพลหนุ่มเพราะสำนึกได้ว่าเข้ากับคนคด

จากแนวรอบนอกเขตชานพระนคร กองทัพกระหายเลือดของวรมันต์ บีบล้อมไล่ขยี้ทหารฝ่ายขบถใกล้เขตราชฐานเข้ามาทุกขณะ ราชฐานอันเป็นปรางค์มหาปราสาท ซึ่งบัดนี้มันตรัยและบริวารใกล้ชิดผู้ฝักใฝ่ภักดียึดเป็นที่มั่นแหล่งสุดท้ายอย่างเหนียวแน่น แม้ว่ากำลังด้านนอกรอบด้านจะถูกทหารของวรมันต์ ทำลายแตกพ่ายย่อยยับระส่ำระสายรวนเรกันไปหมด ไม่มีหมวดกองใดรวมกันติด และสิ้นสุดลงด้วยการยอมวางอาวุธจำนนสวามิภักดิ์

องค์เจ้าหญิงพันธุมวดี บัดนี้ ตกเป็นองค์ประกันอยู่ในเงื้อมมือของจอมขบถมันตรัยผู้เรืองเวท ภายในปราการที่มั่นอันเป็นปราสาทชั้นใน ซึ่งบัดนี้กองทัพของชายอันเป็นที่รักล้อมอย่างหนาแน่นไว้เบื้องนอก ห่างเพียงชั่วกำแพงกั้นเท่านั้น นางไม่มีปีกที่จะบินหลุดรอดเงื้อมมือของปุโรหิตผู้ทรยศ ออกไปสู่อ้อมแขนของชู้รักได้ แม้ว่าดวงหทัยนางจะดิ้นรนปรารถนาสักเพียงใด

และชั่วขณะหนึ่ง ที่กองทัพทั้งหลายภายใต้การนำของวรมันต์ผู้มีดาบโชกไปด้วยเลือดขบถ จำต้องหยุดชะงักการบุกเข้าถึงตัวปราสาทด้วยขุนพลหนุ่มเกรงยอดเสน่หาผู้ตกอยู่ในมือของศัตรูจะเป็นอันตราย เพียงแต่ล้อมไว้โดยกระชั้นชิดปิดหนทางเล็ดลอด ปลีกหนีทุกทาง ประกาศก้องต่อรองให้มันตรัยยอมจำนน และส่งองค์พันธุมวดีที่ยึดไว้คืน

คำตอบก็คือ เสียงหัวเราะอย่างหยามหยันของปุโรหิตพ่อมด

"เข้าจะไม่มีวันพ่ายแพ้ต่อเจ้าเลย วรมันต์! แม้วาระสุดท้าย ข้าจักพินาศสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง พันธุมวดีก็จะต้องเป็นของข้า! ของข้าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ตราบกัลปาวสาน!!"

มันตรัยประกาศตอบ

"เหล่าเจ้าผู้หลงผิดทั้งหลาย เรา-ขุนพลวรมันต์ พร้อมแล้วที่จะอภัยโทษ และปูนบำเหน็จรางวัลอย่างงาม หากว่าพวกเจ้าสำนึกผิดจับไอ้มันตรัยคนทรยศ พร้อมทั้งอัญเชิญมกุฎราชกุมารีพันธุมวดี ออกมาสู่เบื้องนอกโดยปลอดภัย หาไม่เช่นนั้นก่อนตะวันตกดินนี้ ข้าและกองทัพของข้าจะบุกเข้าไปขยี้ให้สิ้น"

นั่นเป็นข้อความในสาสน์ของวรมันต์ ที่ผูกติดกับธนูยิงเข้าไปยังเขตที่มั่นของฝ่ายขบถ เพื่อแผนการแตกหักขั้นสุดท้าย

ความรวนเรอลหม่าน อันเป็นผลดีของฝ่ายวรมันต์ก็พลันอุบัติขึ้นในทันทีที่ข้อความในสาสน์แพร่กระจายอกไป เหล่าทหารขบถที่ยึดเขตราชฐานอันเป็นแหล่งต่อต้านครั้งสุดท้ายเหล่านั้น แบ่งแยกกันออกเป็นสองฝ่ายในทันที ฝ่ายหนึ่งยังคงเชื่อมั่นภักดีอยู่กับมันตรับ เพราะได้รับการเกลี้ยกล่อมเลี้ยงดูมาเป็นอันดีก่อนแล้ว พร้อมที่จะต่อสู้จนวาระสุดท้าย อีกฝ่ายหนึ่งกลับใจสำนึกผิด ประกอบกับความเกรงกลัวอาญา โดยเห็นว่า ไม่มีทางใดที่จะเอาชนะต่อกำลังอันเข้มแข็งของวรมันต์ได้อีกต่อไปแล้ว

การสู้รบก็พลันเกิดซ้อนสองขึ้น ภายในพระราชวัง จากทหารกองทัพสุดท้ายของฝ่ายขบถที่ประชุมยึดที่มั่นอยู่ วรมันต์สังเกตเห็นแผนการของตนลุล่วงไปเช่นนั้น ก็นำทหารโห่ร้องควงอาวุธ บุกเข้าทำลายกำแพงมหาปราสาทบุกเข้าไปสมทบกับฝ่ายที่กลับใจเข้าข้างนั้นโดยเร็ว

มันตรัยก็พลันมองเห็นกาลพินาศของตนในวาระนั้นทันที การรบด้วยกำลังคน อาวุธ และแผนยุทธ์ของตนปราชัยลงสิ้นแล้ว…เหลืออยู่แต่พระเวทกฤติยามนต์และอิทธิฤทธิ์อาคมเท่านั้น

ปุโรหิตผู้ทรยศ ผละหนีจากฉากของการต่อสู้ฆ่าฟันรอบกาย ฉุดกระชากคร่าเอาองค์เจ้าหญิงพันธุมวดีลงไปสู่ห้องใต้ดินของเทวสถานภายในเขตราชฐาน ลั่นดานปิดทวารหนาแน่นหมดทุกด้าน ใช้กำลังบังคับให้นางดื่มน้ำพิษเสกเป่าด้วยอาคมร้ายจนนางถึงแก่วิสัญญีภาพล้มลง แล้วจึงอุ้มสิริร่างอันโสภิตนั้นไปวางไว้บนแท่น ปิดฝาครอบอันเป็นแก้วผลึกลง

"นางจะสิงสถิตอยู่ ณ โลกใหม่แห่งนี้ร่วมกับข้าชั่วนิรันดร์ โดยไม่มีสิ่งใดมาพรากเสียได้ นิทราเถิดนางผู้เป็นยอดเสน่หา มันตรัยจะขับกล่อมนางให้นิทราอย่างสุขสงบ ด้วยบทเพลงแห่งมหาคัมภีร์มายาวิน!"

มันตรัยยืนแผดเสียงหัวเราะกึกก้อง ภายในห้องวิหารใต้ดินนั้น

เบื้องนอก เหนือศีรษะขึ้นไป วรมันต์และทหารฝ่ายกู้พระนครบุกค้นหาจอมขบถไปทั่วทุกซอกมุม ท่ามกลางซากศพและการสู้รบอลหม่าน เขาได้ตะโกนเรียกหานางผู้เป็นสุดที่รักอยู่สุดเสียง ดาบในมือก็กระหน่ำฟาดฟันออกไปรอบด้าน

เบื้องล่าง อันเปรียบประดุจสุสานที่เยือกเย็นและเงียบวังเวง วรกายของพันธุมวดีบรรทมสนิทนิ่งอยู่ภายใต้ครอบแก้ว นางไม่ได้ยินเสียงเพรียกหาของคู่รัก หรือสรรพสำเนียงใดๆ อีกต่อไปแล้ว นอกจากเสียงสวดอันเยือกเย็นโหยหวนของบทโศลกแห่งคัมภีร์มหาอุบาทว์ ซึมซาบอาบเข้าไปในดวงจิตวิญญาณที่เลื่อนลอย

ครั้นแล้ว เมื่อสวดครบสิ้นขบวนการสาปแช่งเจ็ดคาบแห่งโศลกมายาวิน มันตรัยก็ปักกริชอาคมลงไปบนแผ่นคัมภีร์เสียบตรึงไว้ใต้โพรงหินของแท่นศิลาอาสน์ อันเป็นที่สถิตแห่งร่างนาง

"สรรพสิ่งทั้งมวล ภายในมหาอาณาจักรนิทรานคร จงเป็นไปตามคำสาปแช่งของข้า ณ บัดนี้"

มันตรัยประกาศก้องขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ระคนไปกับเสียงสรวลสนั่น มือทั้งสองชูเหยียดขึ้นไปยังศีรษะด้านบนแล้วฟาดต่ำลงชี้พื้นแผ่นปฐพี ประหนึ่งจะบ่ายทิศจากสวรรค์ลงสู่นรกฉะนั้น…

ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ ทุกคนพากันนั่งฟังอย่างแน่วนิ่งเหมือนถูกสะกด คำบอกเล่าของนักมานุษยวิทยาสาว บังเกิดเป็นภาพพจน์ผุดเด่นในมโนภาพของแต่ละคน ราวกับจะมองเห็นเหตุการณ์ด้วยสายตาของตนเองฉะนั้น

ดารินเอง ยามนั้นก็เงียบเสียงขาดหายไป นั่งตาเหม่อลอย เหมือนจะตกอยู่ในห้วงภวังค์ที่เจตสิกห่างไกลลิบลับออกไปจากกาย หล่อนรู้สึกตัวอีกครั้ง เมื่อเสียงห้าวต่ำของจอมพรานปลุกภาวะตะลึงงันของทุกคนขึ้นว่า

"แล้วยังไงต่อไปครับ คุณหญิง"

"ผลแห่งคำสาปแช่งของคัมภีร์มายาวินก็คือมหาวิบัติภัยทางธรรมชาติอุบัติขึ้นในทันทีนั้น…"

หล่อนกล่าวต่อไปด้วยเสียงเหมือนกระซิบ

"ภูเขาไฟใต้แผ่นดินระเบิดขึ้น เป็นผลให้เกิดแผ่นดินไหว พร้อมทั้งเกิดเป็นมหาวาตภัยพัดกระหน่ำ หินละลายปานสายน้ำเชี่ยว ปะทุทะลักขึ้นมาจากรอยแยกของแผ่นดินและไหลบ่าท่วมไปตลอดทั้งอาณาจักร เมืองทั้งเมืองถล่มล่มจมลงภายใต้กระแสธารแห่งลาวานี้ เป็นความวิบัติล่มจมที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วนกะทันหันที่สุด ทุกชีวิตภายในนิทรานคร ไม่มีใครหลีกรอดพ้นไปได้แม้แต่คนเดียว และนั่นก็คือ ที่มาสาเหตุของความเป็นนครร้างครั้งนั้นเป็นต้นมา มนุษยชาติและอารยธรรมทั้งหลายเกิดแล้วและดับแล้ว ไม่รู้สักกี่รอบวิวัฒนาการ แต่นิทรานครไม่มีการเกิด คงกลายเป็นอาณาจักรร้างอันลี้ลับซ่อนอยู่บนหุบเขาสูงกลางป่าลึกอยู่เช่นนี้มาตลอดระยะเวลาที่คำนวณไม่ได้ และเหลือเป็นซากอันปรักหักพังให้เห็นอยู่บางส่วนนี่เท่านั้น ทุกวิญญาณของชีวิตที่แตกดับไปในมหาวิบัติการณ์ครั้งนั้น ถูกอำนาจอาถรรพณ์ของคัมภีร์สาปสะกดไว้ให้วนเวียนทนทุกขเวทนาเปรียบไม่ผิดอะไรกับสัตว์ในอบายภูมิ กลายสภาพเป็นพวกผีกองกอยหรือเปรตประเภทหนึ่งที่เร่ร่อนอดอยากอยู่ในดินแดนแห่งมิติที่ห้าอันเป็นแดนของดวงจิตมนุษย์

ส่วนนางพญาพันธุมวดีก็มีสภาพเป็นผีดิบ ตกเป็นทาสของมันตรัย กลางวันคงร่างเป็นราชินีสาวสวนนอนสนิทนิ่งเหมือนคนหลับอยู่ภายใต้ครอบแก้วผลึกเหนือแท่นหินที่ร่างของนางถูกวางไว้ครั้งแรก พอสิ้นแสงตะวันก็กลายร่างเป็นค้างคาวใหญ่ บินออกล่าเหยื่อสูบเลือดสรรพสัตว์เป็นภักษาหาร

มันตรัยมีความพอใจที่จะเสวยสุขอยู่ในโลกใหม่ที่ตนได้บันดาลขึ้นนี้ โลกที่ตนเองเป็นผู้ปกครอง ซึ่งถืออำนาจยิ่งใหญ่สูงสุดเหนือสิ่งอื่นใดทั้งปวง โลกซึ่งแบ่งแยกเป็นเอกเทศต่างหากออกไปจากโลกภูมิศาสตร์ของมนุษย์ปุถุชน แม้สวรรค์หรือนรก ก็เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยมิได้ จวบกระทั่งคัมภีร์มายาวินเล่มนั้น ถูกถอดถอนจากกริชที่ปักสะกดไว้ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกของมันตรัยก็ถึงการสุดสิ้นอวสาน

ทุกวิญญาณที่ต้องสาปหลุดพ้นจากอำนาจบีบบังคับหมด มีอิสรเสรีต่อการไปเกิดใหม่ ไม่ต้องวนเวียนทนทุกขเวทนาอีกต่อไป และมันตรัยก็หมดสภาพอันเป็นอมตะของตน ตลอดจนสิ้นอิทธิฤทธิ์ทั้งมวล เมื่อร่างและคัมภีร์ของมันถูกเผาวอดวายเป็นจุณไปด้วยพระเพลิง"

เส้นทาง : สารบัญ

ผ่าเพชรพระอุมา

นิทรานคร