เรื่องทียังไม่จบ

เรื่องที่ยังไม่จบ หมายถึงเรื่องที่กล่าวถึงแต่จนจบสมบูรณ์แล้วยังไม่ได้ทำ

ค่าหัวไอ้กุด หนึ่งหมื่นบาทจากนายอำพล ... รพินทร์เป็นคนยิง ให้บุญคำกับอินเอาหนังไอ้กุดไปฝากนายอำพลฟอก (เป็นเหตุให้อินโดนโขลงไอ้แหว่งเหยียบเละที่พุบอน) ขากลับอย่าลืมไปเอาด้วยล่ะ บ่อพลอย "ถ้าเราเสร็จธุระ ถ้าเรายังมีชีวิตรอดอยู่ร่วมกัน เราจะเอาเรื่องนี้มาพิจารณาร่วมกันอีกครั้งหนึ่ง" (ว่าจะกลับมาทำหรือเปล่า) ... เชษฐาพูด(ไพรมหากาฬ เล่ม 3 หน้า 1163) ทับทิมโขมดดง "ผมคิดว่าวิธีเดียวที่จะทำได้ดีที่สุดก็คือ เก็บทับทิมเม็ดนี้ไว้อย่างดี เมื่อมีโอกาสก็ส่งเข้าห้องทดลอง ค้นคว้าพิสูจน์กันให้แน่นอนอีกครั้ง ว่ามันเป็นทับทิมหรืออะไรกันแน่" (ไพรมหากาฬ เล่ม 3 หน้า 1177) จับจระเข้ที่หุบหมาหอนขาย "รพินทร์ คุณน่าจะตั้งแค้มป์ล่าจระเข้เป็นการใหญ่อยู่นี่นะ มันชุมดีเหลือเกิน เอาหนังมันขายอย่างเดียวก็มีหวังรวย ดีกว่าจะไปดักสัตว์ป่าอื่นๆเสียอีก" ..... "ผมก็คิดอยู่เหมือนกันครับ ติดขัดอย่างเดียวเรื่องหนทางกันดารยากแก่การขนส่ง ถ้าพอมีทางเอาเกวียนเข้ามาถึง ผมค้าหนังจระเข้ไปนานแล้ว ตัวเล็กๆขนาดที่เราเจอนี่ราคาดีนัก ทำกระเป๋าถือผู้หญิงได้ตัวละใบพอดี หรือม่ายก็สตั๊ฟฟ์เอาไว้ขายเป็นเครื่องประดับห้องรับแขกทั้งตัว" ... รพินทร์พูด(ดงมรณะ เล่ม 1 หน้า 1693) จ่ายเงินชดเชยให้ลูกหาบที่ตาย คนละหมื่น .... อันนี้ทำแล้วตอนนายเมยลากลับหลังพิชิตงูยักษ์ที่หล่มช้าง งาช้างกำจัด เชษฐาจะเอาไปฝากคุณอำพล ดารินได้ลูกเสือเป็นของกำนัลจากคะหยิ่นที่หล่มช้าง เมื่อออกจากหล่มช้างก็ฝากเจ้ามุกับนางอั้ว (ดงมรณะเล่ม 3 หน้า 2628) แต่สั่งว่าถ้าเลี้ยงไม่ได้ก็ให้ปล่อยเข้าป่า (ดงมรณะเล่ม 3 หน้า 2629) มาเรียบอกจะร้องเพลงอัฟรี่เดอะเซนให้ไชยยันต์ฟัง (ดงมรณะเล่ม 3 หน้า 2958) ถ้าไปโป่งหอม บุญคำจะพาไชยยันต์ไปดูต้นตะเคียนที่เป็นต้นเหตุให้ขุนแผนม้วนตาย (จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 1 หน้า 3461) "ฉันคิดว่าถ้ารอดชีวิตกลับไปถิ่นศิวิไลซ์ตามเดิมฉันคงจะเขียนหนังสือได้เล่มหนามาก เกี่ยวกับสิ่งที่พบเห็นในการเดินทางมายังโลกสำรวจนี้ " มาเรียตอบเชษฐาตอนเสือหินหายไป(จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 3 หน้า 4199) "สักวันหนึ่ง ผมจะจับมัน(ส่างปา) พิสูจน์ " ไชยยันต์พูดกับมาเรีย (จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 3 หน้า 4233) "ถ้ามีโอกาสกลับไปสู่โลกเจริญได้ ฉันจะส่งหลักฐานที่ค้นพบเหล่านี้เข้าตรวจสอบในห้องทดลองของสมาคมค้นคว้าวัตถุโบราณซึ่งจะช่วยให้เรารู้อายุของมันได้แน่นอนขึ้นอีก " มาเรียพูดถึงลูกกระพรวนเหล็ก คนโท และขวานหินในถ้ำ (จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 3 หน้า 4307) "จะไม่ขอลบหลู่ดูแคลนอีกเลย ขอเจ้าพ่อจงเมตตาเปิดป่าอันเร้นลับอาถรรพณ์นี้ให้ด้วยเถิด วันใดที่รอดชีวิตกลับคืนไปได้ จะขอตั้งโต๊ะบวงสรวงด้วยบายศรีบัตรพลีและเครื่องสักการะทั้งปวง" ไชยยันต์บนกับงูใหญ่เมื่อขึ้นไปปิ้งปลา ตอนออกจากถ้ำใต้ภูเขา (จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 4 หน้า 4722) "กลับไปถึงหนองน้ำแห้ง บุญคำจะชี้ให้นายทหารคอยดู"... บุญคำเล่าเรื่องตาอ้นถูกขวงกวางเล่นงาน ในคืนหนึ่งที่นิทรานครหลังปราบมันตรัยแล้ว (อาถรรพณ์นิทรานนคร เล่ม 1 หน้า 5434) ถ้ากลับไปถึงกรุงเทพฯเมื่อไหร่ ฉันคิดว่าเขาจะต้องทำศัลยกรรมผ่าตัด ถ้าไม่เช่นนั้นขาข้างนั้นก็จะเป็นจุดอ่อนไม่สมประกอบไปจนตลอดชีวิต (อาถรรพณ์นิทรานคร เล่ม 4 หน้า 6382-6383) ถ้าการเดินทางของเราเสร็จสิ้น กลับไปถึงบ้านเมื่อไหร่ เห็นทีจะต้องเอาเสือนี่ไปรักษาให้หายขาดเสียที......เชษฐาว่า (อาถรรพณ์นิทรานคร เล่ม 4 หน้า 6698) ".......บอกกล่าวกันเสียเดี๋ยวนี้เลยนะ พวกเราทั้งสิบสองคนนี่แหละ ถ้ารอดตายกลับบ้านได้ ไม่ว่าใครจะแยกย้ายไปอยู่ที่ไหนก็ตาม ในรอบปีควรจะจัดไว้เป็นวันพิเศษสำหรับชุมนุมพบปะเพื่อเตือนระลึกถึงเหตุการณ์ที่เราเคยมาร่วมชีวิตกันในครั้งนี้ขึ้นสักวันหนึ่ง วันนั้นเราจะเลี้ยงฉลองและสร้างบรรยากาศงานปาตี้ให้เหมือนๆกับที่เรากอดคอร่วมตายกันอย่างนี้ ......" ไชยยันต์พูดตอนที่บุญคำเอายาร้อนมาช่วยส่างปาและเส่ยที่เป็นตะคริวหนาวแข็งที่แอ่งการะเวก (ป่าโลกล้านปีเล่ม 3 หน้า 7785) ในถ้าที่มังมหานรธาเสียชีวิต เชษฐาจุดธูปหนึ่งดอก ยกขึ้นจบเหนือศีรษะต่อหน้าโครงกระดูนั้น ประกาศดังๆ "แด่ดวงวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ของมังมหานรธา ข้าพเจ้าทุกคนที่เดินทางตามคำสั่งในลายแทงของท่าน มาจนเกือบถึงปลายทาง และได้มาพบกับซากของท่าน บัดนี้ขอคารวะอย่างสูงต่อท่าน และขอพรจากดวงวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ของท่านช่วยดลบันดาลให้พวกเราได้เดินทางประสบความสำเร็จตามที่ได้มุ่งหมายไว้ทุกประการ หากพวกเราทั้งหมดรอดตายกลับคืนไปสู่บ้านเมืองได้โดยสวัสดิภาพ ก็จะทำบุญอุทิศส่วนกุศลมาให้แก่ท่าน ของจงสุขสงบและไปสู่สุคติเทอญ" (แงซายจอมจักรา เล่ม 1 หน้า 8858) แงซายมอบแหวนให้เมย์ ...."แหวนวงนี้จะทำให้บุตรซึ่งเกิดมาในอนาคตอันใกล้ ปลอดภัยและมีสุขภาพดี และถ้าเขาเติบโตไปข้างหน้า น้องสาวก็จงมอบให้แก่เขา บอกด้วยว่าเป็นของขวัญจากลุงที่ชื่อ ...แงซาย" (แงซายจอมจักรา เล่ม 4 หน้า 10059) ...เมื่อท่านจากไปแล้ว ผมจะให้สถาปนิกช่างแกะสลักหินเป็นภาพของพวกท่านทุกคนไว้ เป็นอนุสาวรีย์ประดิษฐานไว้ ณ ใจกลางสนามชัยหน้ามหาปราสาท เพื่อเตือนระลึกแห่งชาวมรกตนครทุกคน เพื่อเป็นที่สักการะบูชาเสมอเทพเจ้า ทุกๆวาระครบรอบปีแห่งการปลดแอกทรราชที่จะเวียนมาบรรจบ ผมเองก็จะไปเคารพที่อนุสาวรีย์นั้นด้วย และจะบันทึกไว้ในพระราชประเพณีวงศ์เทพสืบไปชั่วนิรันดร์ ผมให้ช่างสเก็ตช์ภาพของแต่ละคนไว้ครบหมดสิ้นแล้วทั้ง 12 คน เชื่อว่าช่างสลักหินคงจะสลักออกมาได้เหมือนหมดทุกส่วนสัด (แงซายจอมจักรา เล่ม 4 หน้า 10059) แต่ปรากฏว่าในภาคหลัง เมื่อทุกคนกลับมา อนุสาวรีย์ก็ยังไม่ได้สร้าง ด้วยเหตุผลว่า คนที่จะสร้างยังไม่ตาย จึงมีข้อโต้แย้งว่าว่า จะไม่เจอกันอีกแล้ว ก็เหมือนตายจากกัน อยู่คนละโลก จึงควรสร้างได้แล้ว ที่ว่าจะไปเคารพอนุสาวรีย์ทุกปี ... เริ่มเมื่อไหร่ ถ้าจะรอให้ตายจริงๆ จะต้องรอให้ตายกี่คนจึงจะสร้าง "เฮ้อ! นายกู 'เติมน้ำมัน' อีกแล้ว เวรกรรมเสียจริ๊งๆ นี่ถ้านายหญิงอยู่เสียคนเดียว ก็คงไม่ทรุดหนักถึงขนาดนี้ คราวนี้ถึงขั้นหงิกรับประทานทีเดียว นายไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเล้ย อย่างมากก็แค่จับสั่นเท่านั้น นี่เล่นเอาตาเหลือกเลย เจ้าประคู้น เจ้าป่าเจ้าเขาเจ้าห้วยเจ้าธาร อ้อ! นาคเทวีด้วย ช่วยนายไอ้คำให้รอดด้วยเถอะ กลับไปถึงหนองน้ำแห้ง จะสักการะสังเวยด้วยหัวหมู บายศรีแพะ แก วัวง ควาย ไม่อั้นทีเดียว ไอ้คำยอมบวขให้อีก 7 วัน ด้วย เอ้า! อย่าให้นายเป็นอะไรไปเลย พรุ่งนี้ให้หายเหมือนเดิม" (นาคเทวี เล่ม 2 หน้า 4659) ส่างปาให้กำไลข้อเท้าฝังเพชรกับไพรวัลย์ (มงกุฏไพร เล่ม 4 หน้า ) แงซายอวยพรให้ไพรวัลย์เป็นนักบินอวกาศ ( เล่ม หน้า ) ดารินบนหัวหมู 100 หัว ( จิตรางคนางค์ เล่ม3 หน้า3618 ) ที่ป่าหินคณะดารินตามมาถึงตรงที่รพินทร์มาดักรอพวกลูกหาบที่เดินอ้อมป่าหิน (เหตุการณ์แอ่งน้ำเป็นพิษ ก่อนถึงตะเคียนทอง) "7-8 วัน ฮึ ! วันเท่านั้น! ที่เขาล่วงหน้าไปก่อนเรา มองเห็นรอยกันชัดๆ ชนิดเดินทับเส้นทางทุกระยะทีเดียว เจ้าป่าเจ้าเขาช่ยด้วยเถิด ลูกจะบนด้วยหัวหมูสักร้อยหัวเลยถ้าพบ ไม่ว่าตัวเขาหรือกระดูกของเขา" ดารินโดนน้ำตกซัดหายไป บนไว้แยะ ( แต่ปางบรรพ์ เล่ม 4 หน้า 6567 ) เมื่อเสร็จภาระกิจนี้แล้ว รพินทร์จะเลิกทำบาป ( นาคเทวี เล่ม 3 หน้า 4699 )

เส้นทาง : สารบัญ ผ่าเพชรฯเรื่องที่ยังไม่จบ