สถานที่....แฟนแท้ๆเพชรพระอุมา

สถานที่

สถานีกักสัตว์ของบริษัทไทยไวล์ดไลฟ์ เป็นสถานีเตรียมสัตว์ป่าส่งออกนอกประเทศ ตั้งอยู่ในเนื้อที่ไม่ต่ำกว่า 15 ไร่ ภายในกำแพงคอนกรีตแข็งแรงกั้นรอบ ประตูเหล็กขนาดใหญ่สองบาน แบบเปิดออก มีอาคารทันสมัย และกรงสัตว์มากมายล้อมรอบ
ขุนเขาพระศิวะ อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของสันเขาตะนาวศรี
ทุ่งพลายงาม สถานที่ที่รพินทร์ ไพรวัลย์ตอนยังเป็นพรานฝึกหัด ไปล่าเลียงผาอยู่แถว ๆนั้น
หนองน้ำแห้งแต่เดิมก็เป็นใจกลางดงแห่งหนึ่งนั่นเอง เพิ่งจะกลายเป็นหมู่บ้านย่อย ๆ ขึ้นมาก็โดยฝีมือของรพินทร์เอง ซึ่งเขาเห็นว่าทำเลเหมาะ จึงมาสร้างแคมป์ถาวรขึ้น สำหรับเป็นสถานที่พักพิงในระหว่างตระเวนดง แล้วก็ขยับขยายมาเป็นสถานีกักสัตว์ปลุกสร้างบ้านพักขึ้นในเวลาต่อมา พวกบรรดาชาวป่าและพรานทั้งหลายที่ท่องเที่ยวผ่านไปพลอยเห็นดีด้วย ก็จึงรวมหัวกันทยอยอพยพมาตั้งหลักแหล่งถาวร กลายเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ขึ้น โดยยกย่องให้เขาเป็นนายบ้านด้วยความนับถือเคารพ จากอัธยาศัยไมตรีจิต และความเผื่อแผ่กว้างขวางของเขา พวกตระเวณป่าพื้นเมืองทั้งหลายจึงเต็มไปด้วยความรักใคร่เลื่อมใส
หมู่บ้านนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยสู่ป่าลึกทั้งสองภาค (ไม่รู้ทำไมต้องมาเริ่มที่หนองน้ำแห้งด้วย โดยเฉพาะในการเดินทางครั้งที่สอง ) (มีสถานที่จริงชื่อ "น้ำแห้ง" ในจังหวัดกาญจนบุรี)
ห้วยกวาง แงซายบอกรพินทร์ตอนมาสมัครเป็นคนใช้ในคืนสุดท้ายที่หนองน้ำแห้ง......"ถูกแล้วครับ ท่านผู้กอง ท่านกับผมเคยพบกันมาครั้งหนึ่งแล้ว ที่ห้วยกวาง ในวันก่อนหน้าที่กองโจรกะเหรี่ยงจะบุกเข้าทำลายค่ายตำรวจตระเวนชายแดนหนึ่งวัน"
เขาโล้น จุดพักวันแรกของการเดินทางจากหนองน้ำแห้ง ใช้เวลาเดินทาง 6 – 7 ชั่วโมง (ไพรมหากาฬ เล่ม 1 หน้า 378)
ค่ายหมีดำ ค่ายต.ช.ด.ที่สมัยรพินทร์ยังรับราชการเป็นตำรวจชายแดน เป็นค่ายที่ร้อยโทแงซายบุกเข้าโจมตีจนค่ายแตก
ทุ่งผีหลอก อยู่ด้านหลังเขาโล้น รพินทร์พาไชยยันต์เดินล่าวัวแดง
เขาจ้าว สถานที่รพินทร์จะพาไชยยันต์ไปยิงวัวแดง หลังจากยิงหมีจนป่าแตก ตอนอยู่เขาโล้น "พรุ่งนี้ถ้าเราย้ายแค้มป์ไปถึงเขาจ้าว ผมรับรองว่าไม่ผิดหวังหรอกครับ เรื่องวัวแดงยิงกันไม่ไหวเสียอีก"
(ไพรมหากาฬ เล่ม 1 หน้า 275)
เขาจ้าวหรือ "เขาหัวแร้ง" ที่ระบุไว้ในลายแทง อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของหล่มช้าง
(ไพรมหากาฬ เล่ม 3 หน้า 871-872)
ทุ่งช้าง จุดนัดพบตอนคณะเดินทางแยกไปตามล่ามหิงษา นัดพบกองเกวียนที่ทุ่งช้าง แต่ถ้าไม่ทันที่ทุ่งช้างก็ไปเจอกันที่ป่าหวาย แต่สุดท้ายไม่ทันไปก็โดนน้ำป่าซัดกระจัดกระเจิงเสียก่อน ทุ่งช้างอยู่ระหว่างห้วยยายทองกับโป่งผีสิง
(ไพรมหากาฬ เล่ม 4 หน้า 1260)
โป่งกระทิง ตั้งอยู่ในหุบ ห่างจากเขาโล้น 12 –15 ชั่วโมง อยู่ทางทิศเหนือของหนองน้ำแห้ง (ไพรมหากาฬ เล่ม 1 หน้า 21)เป็นสถานที่รพินทร์พบนายชด ประชากรเป็นครั้งสุดท้าย และพักอยู่ที่นั่น 7 วันเพื่อเกมล่ากระทิง และที่นี่ที่ เสียลูกหาบไปสองคน (อินจากไอ้แหว่ง และเลินจากโขมดดง...)
ตำแหน่งที่ตั้งแค้มป์ เป็นบริเวณที่ราบสูงตอนหนึ่งในระหว่างส่วนลาดเชิงเขาสองลูกมาบรรจบกัน ไม่มีธารน้ำไหลผ่าน แต่มีอแอ่งหรือที่ชาวบ้านเรียก "พุ" แห่งหนึ่ง อยู่ต่ำกว่าระดับที่ตั้งแค้มป์ลงไปประมาณ 100 เมตร แอ่งนั้นจะมีน้ำซึมขังไว้สำหรับพวกสัตว์หรือพวกเดินป่าได้อาศัยดื่มกินอยู่ตลอดทั้งปี มีเนื้อที่กว้างประมาณ 1 ไร่ ในหน้าแล้งอันเป็นฤดูกันดารน้ำ ส่วนที่ขังน้ำลึกที่สุดมีระดับแค่หัวเข่าเท่านั้น
(ไพรมหากาฬ 2 หน้า 430-431)

พุบอน อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของโป่งกระทิง ห่างไป 3 ชั่วโมง ภูมิประเทศเป็นช่องเขาติดต่อกับทุ่งหญ้าเล็กๆ มีลำธารไหลผ่าน (ถ้าเดินต่ออีก 3 ชั่วโมงก็จะถึง ผาเยิงขิองโต๊ะถะ) เป็นสถานที่บุญคำกับอินโดนไอ้แหว่งถล่มตอนเอาหนังไอ้กุดไปส่งที่หนองน้ำแห้งกลับมา
(ไพรมหากาฬ 2 หน้า543)

ผาเยิง อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของโป่งกระทิง 6 ชั่วโมงเดิน (เส้นทางเดียวกับพุเตย ซึ่งแค่ 3 ชั่วโมง)หมู่บ้านที่โดนไอ้แหว่งถล่ม ตาย 8 ศพ โต๊ะถะเป็นหัวหน้า ต่อมาย้ายไปอยู่ห้วยแม่เลิง(ไพรมหาหากาฬเล่ม 2 หน้า 770)

ตะเคียนล้ม อยู่ใกล้ผาเยิง ฝรั่งนักสำรวจชาวอเมริกัน 3 คน (สองคนเป็นนายแพทย์อีกคนเป็นทหารจัสแม็ค หน้า771) โดนโขลงไอ้แหว่งถล่มก่อนถล่มผาเยิง (ไพรมหาหากาฬเล่ม 2 หน้า 770)

ตะเคียนล้มมีกล่าวอีก 2 ครั้ง ตอนแงซายเล่าเรื่องเจอโขมดดงที่โป่งผีสิง จนต้องรีบโกยอ้าวไปตั้งหลักที่ตะเคียนล้ม
(ไพรมหากาฬเล่ม 3 หน้า 919)

กับอีกตอน รพินทร์บอกเจอมหิงสาที่ตะเคียนล้มเขตติดต่อกับหล่มช้าง(ไพรมหากาฬเล่ม 1 หน้า 239 - 240)
ตะเคียนล้มทั้ง 3 แห่งที่กล่าว ตรวจสอบระยะทางและเส้นทางแล้วไม่น่าจะเป็นที่เดียวกัน

ทับกวาง มีสถานะเป็นตำบล อยู่ในฝั่งไทย สถานที่ที่ฝรั่งสามคนเริ่มต้นออกเดินทาง (ไพรมหาหากาฬเล่ม 2 หน้า 771) ทับกวางยังอยู่ในเขตไทย

โป่งน้ำร้อน สถานที่นี้ที่เดียวที่ปรากฏทั้งสองภาค ในภาคแรกคณะรพินทร์ไปพักหนึ่งคืนขณะตามล่าไอ้แหว่ง อยู่ในเส้นทางระหว่างโป่งกระทิงกับหุบชะมดก่อนถึงห้วยยายทอง ส่วนภาคหลังทั้งคณะรพินทร์(ยิงแมนอี๊ตเตอร์) และคณะเชษฐา(ทำสงครามกับไอ้งาดำและมันตรัยปรากฏตัว) ต่างมาพัก และเป็นสถานที่ถิ่นหมี ลุงของจันก็มาตายด้วยหมีที่นี่

โป่งน้ำร้อนในภาคแรกมีธารน้ำไหล แม้จะเป็นร่องน้ำแห้งแต่ก็มีตะไคร่จับอยู่ อากาศหนาวเย็น ส่วนในภาคหลังเป็นป่าหิน ค่อนข้างแห้งแล้ง เป็นบ่อน้ำซับแห่งดียวในระแวกนี้ อากาศอบอุ่น

หล่มช้าง ในสมัยเมื่อสี่ร้อยปีก่อนยังไม่มี ตั้งอยู่บนไหล่เขา ไม่เกิน20 หลังคาเรือน เป็นกะเหรี่ยงดง แทบไม่มีโอกาสติดต่อกับโลกภายนอก ทำไร่ข้าวโพดกับไร่กล้วย หัวหน้าเป็นชายกลางคนอายุประมาณ 50 ปี (ไพรมหากาฬ เล่ม 3 หน้า 876) อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหนองน้ำแห้ง (ดงมรณะ เล่ม 2 หน้า 2174)
หล่มช้างพรมแดนติดกับพม่า (ไพรมหากาฬ เล่ม 1 หน้า 22 บรรทัดที่ 13)
= หล่มช้างอยู่ในเขตไทย ??

เขาหัวแร้ง เป็นจุดเริ่มต้นในลายแทงมังมหานรธา กะเหรี่ยงหล่มช้างเรียก เขาจ้าว ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของหล่มช้าง มองจากหล่มช้างจะเห็นลักษณะเหมือนส่วนคอกับหัวแร้ง ( คำพูดรพินทร์ ดงมรณะ เล่ม 2 หน้า2289)

ดอยหมี แงซายเล่าให้ฟังว่าเคยไปเขาหัวแร้งมาก่อน แต่คนละทางกับที่มาคราวนี้ โดยตัดไปทางตะวันตกแล้วตีวกขึ้นเฉียงเหนือที่ดอยหมี ตอกทอยไต่หน้าผาชันลัดขึ้นเขาอีเก้ง นอนบนเขาอีเก้ง พอตะวันขึ้นไต่ลงอีกฟากก็ถึงเขาหัวแร้ง เขาเคยข้ามเขาหัวแร้ง ผ่านช่องเขาขาด ตัดป่าแดงไปอีกทั้งวัน แล้วเข้านรกดำอีกสี่วันสี่คืน แต่ก็ต้องถอยกลับเพราะถูกงุกัด พระธุดงค์ช่วยไว้

เขาอีเก้ง ดูหัวข้อ ดอยหมี

เขาอีโก้ง สันเขาที่ไอ้เขาเกก มหิงสาที่ตามโขลงไอ้แหว่ง ขณะไต่สันเขาอีโก้ง ตอนที่รพินทร์พาคณะนายจ้างออกตามจากหุบชะมด(ไพรมหากาฬ เล่ม 3 หน้า 1026)

เขาอีโก้ เป็นเขาที่รพินทร์พาคณะหลงอ้อมไปครึ่งเขา ตอนออกจากพุเตยจะไปหล่มช้าง

นรกดำ เป็นป่าทึบที่อยู่ถัดจากเขาจ้าว ในลายแทงมังมหานรธาระบุชื่อป่าทึบนี้ว่า นรกดำ ปากทางอยู่ระหว่างหุบเขาใหญ่สองลูก ผ่านป่าแดงไป 2 วันก็เข้าเขตดงทึบ ใช้เวลาผ่านดงนี้ไม่เกิน 7 วัน

ห้วยเสือร้อง เป็นจุดที่รพินทร์พบเนวินผู้มอบลายแทงให้ อยู่ห่างจากหล่มช้างไปทางตะวันออกเฉียงใต้ระยะเดินทางสองวัน และเป็นจุเริ่มเดินทางเข้าดงมรณะในภาคสอง (ไพรมหากาฬ เล่ม 3 หน้า 874)

โป่งผีสิง ดงทึบห่างจากโป่งกระทิงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ระยะทางเดินสิบกว่าชั่วโมง เป็นสถานที่กะเหรี่ยงเพื่อนแงซายตายแบบเดียวกับนายเลินที่ถูกโขมดดงสูบเลือด
(ไพรมหากาฬเล่ม 3 หน้า 918)

หุบชะมด จุดระหว่างโป่งน้ำร้อนกับห้วยยายทอง ที่รพินทร์แยกกับขบวนเกวียนเพื่อไปสำรวจรอยไอ้แหว่ง

วังช้าง ดงเถาวัลย์ขนาดใหญ่ มีเถาเลื้อยคดเคียวไปมาประสานเกี่ยวกันราวกับโครงอะไรสักอย่างที่มนุษย์มาประดิษฐไว้ พื้นราบโล่งเตียนเป็นเวิ้งถ้ำ ไม่มีต้นไม้ชนิดอื่นแซม เบื้องบนปกคลุมไปด้วยหลังคมใบเถาวัลย์ ตละตอนของพื้นที่เบื้องล่างนั้นมีลำเถาวัลย์ขึ้นเป็นระยะๆแบ่งอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ให้แลดูเหมือนตรอกซอกมุมและห้องหับต่างๆ จากห้องนี้ทะลุไปห้องโน้น หรือบางทีก็เป็นทางเดินยาวตลอดพาดสลับกันไปมาราวกับเขาวงกต บรรยายตอนตามฝูงไอ้แหว่งจากหุบชมด

ห้วยยายทองเป็นแหล่งเสือชุม อยู่ระหว่างโป่งน้ำร้อนกับห้วยแม่เลิง อยู่ในเส้นทางระหว่างโป่งกระทิงไปป่าหวาย

ห้วยแม่เลิง
ห้วยแม่เลิงตั้งอยู่บนพื้นที่ราบโล่ง(บนไหล่เขา) (ไพรมหากาฬ 4 หน้า 1516) ในระหว่างไหล่เขาใหญ่ลูกหนึ่ง รอบด้านล้อมไปด้วยทิวเขาใหญ่น้อย มีลำห้วยเล็กๆอันเป็นกิ่งแยกของทางน้ำตกจากยอดเขาใหญ่ไหลผ่านชมรมของพวกกะเหรี่ยงที่เพิ่งจะอพยพย้ายมาตั้งถิ่นฐานอยู่ใหม่ มีอยู่ประมาณ 30 หลังคาเรือน แต่ละหลังเป็นเรือนยกพื้นสูงลิบ ฝาขัดแตะหลังคามุงแฝก มีกะไดหรือพะองสำหรับพาดขึ้นลงและสามารถชักขึ้นไปเก็บไว้บนเรือนได้ในยามกลางคืน อันเป็นธรรมเนียมของการสร้างบ้านเรือนของพวกชาวเขาที่อยู่ในดงลึกทั่วๆไป (ไพรมหากาฬ 4 หน้า 1517)

ห้วยแม่เลิงอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือจากจุดที่ยิงเสือแม่ลูกอ่อน เป็นระยะทางเดินราว 3- 4 ชั่วโมง (ออกเดินทาง 15.05 (ไพรมหากาฬ 4 หน้า 1516) มาถึงเวลาโพล้เพล้ (ไพรมหากาฬ 4 หน้า 1517) )

โต๊ะถะย้ายมาจากผาเยิง เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเพราะไอ้แหว่งถล่มหมู่บ้าน(ไพรมหากาฬเล่ม 4 หน้า 1491)

เหมืองห้วยสุด เป็นสถานที่รพินทร์เล่าให้คณะนายจ้างฟังตอนเชษฐายิงเสือในเขตห้วยยายทอง เกี่ยวกับการฟังเสียง ว่าตอนอยู่กับหนานไพร หนานไพรไม่ได้ยินเสียงรถ แต่ได้ยินเสียงเม่นเดิน (ไพรมหากาฬเล่ม 4 หน้า 1261)

หุบหมาหอน เป็นหุบกลางแอ่งกระทะ มีเนื้อที่หลายพันตารางกิโลเมตร (ไพรมหากาฬ เล่ม 4 หน้า1644)อยู่ทางตะวันออกของสันเขาที่ผ่านห้วยแม่เลิง รพินทร์เคยผ่านมา 4 – 5 ครั้ง และติดมาลาเรียที่นี่ (ไพรมหากาฬ เล่ม 4 หน้า 1644) เคยเข้ามาตามกระทิงกับบุญคำ (ไพรมหากาฬ เล่ม 4 หน้า1647) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของหุบเป็นเขานาง ข้ามเขานางก็ถึงป่าหวาย มีทางติดต่อกับภายนอกแต่รพินทร์หาไม่เจอ (มาเจอเอาตอบตามไอ้แหว่ง)

ห้วยยายแฟง สถานที่รพินทร์ประจันหน้ากับ "ไอ้จ้าว" กระทิงลำบากที่หนีเข้าหุบหมาหอน ขณะนั้นรพินทร์ยิงด้วยลูกซองแฝด แล้ววิ่งหนีขึ้นต้นตะเคียน (ไพรมหากาฬ เล่ม 4 หน้า 1647)

พุตะคร้อ อยู่ทางใต้ของป่าหวาย ที่ซึ่งรพินทร์สงสัยว่าไอ้แหว่งจะไปหลบ (ดงมรณะ เล่ม 1 หน้า 1989)

ด่านลับหุบหมาหอน ทางด่านที่เป็นทางผ่านเข้าออกระหว่างป่านอกกับหุบหมาหอน อยู่ที่น้ำตกเขานาง เป็นถ้ำใหญ่อยู่หลังม่านน้ำตก (ดงมรณะ เล่ม 1 หน้า 2075) ปากถ้ำไม่กว้างใหญ๋นัก แต่ก็ขนาดที่ช้างสองตัวเดินคู่กันผ่านเข้าออกได้อย่างสบาย (ดงมรณะ เล่ม 1 หน้า 2085) ระดับน้ำลึกแค่คอ จากม่านน้ำตกเป็นบริเวณวังน้ำ ลึกเข้าไปอีกราว 20 เมตรก็จะถึงผนังผา ปากถ้ำอยู่ในตำแหน่งใจกลางของผนังผากลางระดับของม่านน้ำตก มีก้อนหินสลับเป็นชั้นเหมือนขั้นบันไดให้ไต่ขึ้นไปถึงปากถ้ำได้อย่างสบาย (ดงมรณะ เล่ม 1 หน้า 2087)
เมื่อลุยน้ำเข้ามาจริงก็พบว่า ลักษณะของมันเหมือนฝาหอย เพดานด้านบนสูงขึ้นประมาณ 10 เมตร ชะโงกเงื้อมออกไปเป็นหลังคา และนั่นคือตำแหน่งที่สายน้ำตกกระโจนผ่านลงไปสู่วังน้ำเบื้องล่าง (ดงมรณะ เล่ม 1 หน้า 2092)
กะคร่าวๆว่ากำแพงภูเขาที่กั้นระหว่างป่านอกกับหุบหมาหอนขนาดแคบที่สุดโดยตัดดิ่งเป็นเส้นตรง ก็ต้องเป็นระยะทางไม่ต่ำกว่า 5-6 กิโลเมตร กว่าจะทะลุถึงกัน นั่นก็แปลว่าทางในถ้ำลับ มีระยะไม่ต่ำกว่า 5-6 กิโลเมตร (ดงมรณะ เล่ม 1 หน้า 2088)
ในเส้นทางถ้ำใต้น้ำตก มีเหว ก้นเหว ทะลุขึ้นบนสันเขานางหลายแห่ง (ดงมรณะ 2 หน้า 2112) ในถ้ำมีบ่อโคนเดือด (ดงมรณะ 2 หน้า 2139)
เมื่อมาโผล่ออกปากถ้ำด้านหุบหมาหอน เป็นบริเวณป่าทึบ ตีนเนินเขาตอนหนึ่ง สูงกว่าระดับป่าเบื้องล่างประมาณ 30 เมตร มีทางด่านแคบๆซ่อนเร้นวกเวียนขึ้นมาจากป่าล่าง ซึ่งถ้าอยู่เบื้องล่างแล้ว จะไม่มีสายตาใดเฉลียวคิดได้เลยว่า ตำแหน่งนี้มีปากถ้ำซ่อนอยู่ เพราะหมู่ไม้ที่ขึ้นปิดบังไว้อย่างมิดชิด มันถูกอำพรางลึกลับ ไม่ผิดอะไรกับปากทางด้านตรงข้ามที่มีกระแสน้ำตกเป็นท่านบังอยู่ (ดงมรณะ 2 หน้า 2113)

พุเตย หมู่บ้านร้างจากโรคระบาด ไข้ทรพิษหรืออหิวาห์ ราวเดือนเศษก่อนรพินทร์ไปถึง มีผาเอิงเป็นหัวหน้า ลูกสาวผาเอิงชื่อยะขิ่นเป็นคู่รักของเส่ย พุเตยไม่ห่างจากหล่มช้างเท่าไหร่

จอโหลง อยู่ในเขตกะยา เป็นจุดเริ่มต้นที่ส่างปาพาฝรั่งสองผัวเมียซึ่งก็คือมาเรีย และฮ๊อฟมัน ออกสำรวจหาสมุนไพรและแร่ เลียบลงมาตามลุ่มน้ำสาลวินเพื่อหาทางเข้าเขตไทย แต่มาหลงทางซะก่อนที่จะมาพบคณะรพินทร์ที่เขาหัวแร้ง

หมู่บ้านสางเขียว ซ่อนมิดชิดอยู่บนบริเวณยอดเขาสูงอันลี้ลับตอนหนึ่ง ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ใช้เวลาเดินทาง 8 - 9 ชั่วโมงจากเขาหัวแร้ง อยู่ในระหว่างวงล้อมของขุนเขารอบด้าน โดยมีหุบเหวและหน้าผาชันเป็นคูเมืองตามธรรมชาติ อยู่กันเป็นชมรมใหญ่ มีประมาณ 5 – 6 ร้อยคน บ้านมีไม่ต่ำกว่า 150 หลังคาเรือน ภายใต้การนำของหัวหน้าใหญ่ผู้มีนามว่าซูซู และคู่คิดที่ปรึกษามุมบาอันเป็นหมอผี

อินคา รูปบูชาศักดิ์สิทธิ์ของสางเขียว เป็นหินทั้งแท่งสกัดจากหน้าผา อยู่บริเวณหน้าลานหมู่บ้าน ศีรษะเป็นเสือกำลังแสยะเขี้ยว กายเป็นคน อยู่ในท่านั่ง มือทั้งสองวางราบไปกับเข่า หันหน้าไปทางตะวันตก เป็นผู้จะบันดาลโชคชัยทุกสิ่งทุกอย่างมาสู่หมู่บ้าน และจะต้องเซ่นทรวงด้วยเลือดและศีรษะมนุษย์ในทุกรอบฤดูกาลของการเพาะปลุกพืชไร่

โปร่งหอม หมู่บ้านที่บุญคำเคยเป็นผู้ใหญ่บ้าน มีลูกบ้าน 20 หลังคาเรือน ตั้งอยู่ในดงทึบที่บุญคำไปบุกเบิกทำไร่ เป็นเรื่องที่บุญคำเล่าเรื่องเจ้าม้วนที่จะเอาผีนางตะเคียนเป็นเมีย

ทุ่งมรณะ เป็นที่หมายในแผนที่ของมังมหานรธา เป็นเป้าหมายถัดไปจากหัวหัวแร้งทีต้องผ่าน

เทือกเขาพระศิวะ ที่ไชยยันต์เทียบกับแผนที่สากล น่าจะเป็นใจกลางป่าลึก ท่ามกลางขุนเขาล้อมรอบ ถ้าไม่ใช่ในเขตไทยใหญ่ ก็ต้องเป็นเขตว้า หรือมิฉะนั้นก็เหนือขึ้นไปอีก แถบยูนาน โดยเปรียบเทียบกับลำน้ำสาละวิน ขุนเขาพระศิวะในลายแทงอยู่ทางด้านเหนือของแม่น้ำ เฉียงไปทางตะวันออกประมาณ 30 ดีกรี ซึ่งตามแนวทางนี้ มันเป็นเส้นทางที่มุ่งขึ้นด้านเหนือของสหภาพพม่า ถ้าเราขีดเส้นจะพบว่ามันผ่านเขตฮานเขตว้า เรื่อยขึ้นไปบนประชิดพรมแดนจีนตอนใต้…ยูนาน

เขาก็องกอย เป็นสันเขาไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขาหัวแร้ง

เขา"วงพระจันทร์" ในบันทึกของแจน เครเมอร์ตอนหนึ่ง กล่าวว่า "….ฝนที่ตกเมื่อคืน เหมือนพระเจ้าจะประทานน้ำมาให้ประทังชีพเราชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น เพราะเมื่อข้ามเขา "วงพระจันทร์"มาแล้ว เราก็พบแต่ความแห้งแล้งกันดาร มันคือมหานรกในมนุษยโลก มองไปทางใด มีแต่ทุ่งหญ้าแห้ง กับเปลวแดดระยับ เราตัดสินใจแยกเข้าทางตะวันออกเฉียงใต้อันเป็นป่าเถาวัลย์ประหลาด ข้าพเจ้ากำลังจะหมดแรง เส่งล่าประคองปีกไว้ ตูเล่เดินนำอย่างทรหดไปเบื้องหน้า ให้ความหวังไว้ว่า ในป่าเถาวัลย์เบื้องหน้า เราอาจได้อาหาร….." ดังนั้นเขาวงพระจันทร์ของแจน เครมเม่อร์กับเขาก็องกอยของมังมหานรธา จึงน่าจะเป็นเขาเดียวกัน

นิทรานคร นครหลับ เป็นบ่วงกรรมที่เกิดจากมันตรัยจองล้างจองผลาญมายาวนานกว่าแสนๆปี
อ่านเรื่องราวของนิทรานครที่นี่

ทิวเขาเกือกม้า เป็นทิวเขาเป้าหมายแห่งหนึ่งในลายแทง อยู่ห่างนิทรานคร 20 - 25 กิโลเมตรไปทางตะวันตะวันออก

โอเอซีสเป็นแหล่งชุ่มชื้นท่ามกลางป่าหินที่อยู่ระหว่างเขาเกือกม้ากับช่องเขาขาด และที่นี่คณะเดินทางพบหลักฐานการพักแรมของนายชด ที่เขียนว่า "เกาะแห่งชีวิต"

ช่องเขาขาดเป็นเมือกเขาที่กั้นระหว่างป่าหินกับทะเลสาบมรณะ

ทะเลสาบมรณะ เป็นทะเลสาบของป่าล้านปี อยู่ทางด้านขวาของช่องเขาขาด และอยู่ทางตะวันตกเฉียงใ9h-v'o8i]b'

หมู่เขานิลกาญจน์ เป็นชุมชนลิงที่มีมนุษย์วานรเป็นหัวหน้า ผู้ซึ่งเคยช่วยชีวิตนายชดและหนานอิน ที่นี่มีฤาษีโกฑัญญะเป็นที่สักการะ ระยะทางจากที่นี่ไปเนินพระจันทร์ ถ้าเดินอย่างมนุษย์วานรก็ 6 วัน

แอ่งการะเวก เป็นเป้าหมายแรกที่ระบุไว้ในลายแทงตั้งแต่ออกจากนครลิง

ทุ่งลมกรด เป็นท้องทุ่งที่มีอากาศวิปริตและลมแรงตลอดเวลา

ช่องประตูผา เป็นเป้าหมายที่สองที่ต้องค้นหาให้เจอ เพราะจะเป็นทางเริ่มต้นให้ไปหลุมอุกาบาตที่ 1 ตั้งต้นจากที่นี่ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นเวลา 5 - 6 ชั่วโมง

ทิวเขาปีกครุฑ เป็นทิวเขายาวเหยียดทางตะวันตกพาดจากเหนือลงใต้ จะเป็นจุดสังเกต เมื่อหั้นหลังกลับมาครั้งใดจะต้องเห็นนกอินทรีเหลียวหลัง

หลุมอุกาบาตที่1 เป็นหุบเหวที่เกิดจากอุกาบาตตก เป็นแห่งแร่ทองคำ และที่นี่ที่มาเรียมีอาการแพ้ท้อง

หลุมอุกาบาตที่2 เป็นเส้นทางผ่าน หลุมนี้เล็กกว่าหลุมที่1

หลุมอุกาบาตที่3 จากจุดนี้ให้เดินทางตะวันออก ตามการชี้ของจงอยปากนกอินทรี

เนินพระจันทร์ เนินมหัศจรรย์ของมังมหานรธา เป็นประตูสู่มรกตนคร ที่ระบุให้ต้องมาถึงที่นี่ก่อนหรือมาวันขึ้น 5 ค่ำเดือน 12

ประตูปิศาจ เป็นบริเวณที่กองโจร มักจะซุ่มโจมตีกองทหารหลวงอยู่เสมอ อยู่ระหว่างทางก่อนถึงมรกตนคร (แงซายจอมจักรา เล่ม 3 หน้า 9295)

เขาวงพระจันทร์ เป็นหุบเขาที่สลับซับซ้อนอยู่ทางตะวันตกของมรกตนคร เป็นแหล่งซุ่มและแหล่งพักของกองโจร

ลานผาตัด เป็นช่องทางเข้าไปราวกับใครมาขุดเป็นนครถ้ำใต้ภูเขา อยู่ปากทางหุบเขาวงพระจันทร์ เป็นสถานที่แรกที่คณะเชลยสิงหรามาถึง ตั้งแต่หนีออกจากคุกมรกตนคร

ถ้ำเหมราช อยู่ในวงล้อมของหุบเขาวงพระจันทร์ เป็นแหล่งที่กองโจรใช้แฝงตัวเมื่อเข้าใกล้พระนคร (แงซายจอมจักรา เล่ม 4 หน้า 9704)

สิงคาล หมู่บ้านที่ถูกรหัสยะเผา ฆ่าตัดแขนขา วายุ และเป็นสถานที่ที่กุตะมะต้องธนูอาบยาพิษแล้วดารินช่วยไว้ได้

หุบเขาวงเดือน อยู่ทางตะวันตกของมรกตนคร เป็นสถานที่ที่รหัสยะพ่ายยับเยินให้กับกองโจรประชาชน เหตุเกิดเมื่อ 7 เดือนที่แล้ว

ยังมีต่อ......................

สถานที่ภาคจบ

เส้นทาง : สารบัญ

ผ่าเพชรพระอุมา

สถานที่ภาคแรก