เวลาไม่ยืด 7 ชั่วโมง

คราวก่อนตอนที่รพินทร์นำคณะนายจ้างปีนเขาครั้งนั้น พอราว 4 ทุ่ม ปิ่นพระศิวะฉายแสง ถันพระอุมาปรากฏ ก็ออกเดินทาง ใช้เวลา 3- 4 ชั่วโมงก็มาพักที่ถ้ำเล็กๆแห่งหนึ่ง วันรุ่งขึ้นตื่นเที่ยง ปีนเขาอีกราว 3 ชั่วโมง ก็เหยียบหัวถนนพระศิวะ ตอนนั้นนาฬิกาของเชษฐาหยุดเดินเวลา 15.35 น. แต่พอเดินไปๆ ก็ไม่ค่ำสักที ทุกคนก็เหนื่อยและฉงน จนมาเรียสังเกตว่า เดินมาหลายชั่วโมง แดดยังตรงหัว เพิ่งเที่ยง ทั้งนี้เพราะเวลาในมรกตนครช้ากว่าโลกภายนอก 7 ชั่วโมง เวลาบ่ายที่นาฬิกาของเชษฐา จึงยังเป็นเวลาเช้าของมรกตนคร

แต่ในการมาครั้งนี้ของคณะเชษฐา ไม่เป็นแบบเดิม

วายามาส่ง ออกเดินทางตั้งแต่เช้าจรดเวลาบ่าย
(เวลาภายนอกมรกตนคร)
เพชรพระอุมา, พนมเทียน
(มงกุฎไพรเล่ม 2 หน้า7236)

แต่เมื่อขึ้นมาถึงถนนพระศิวะแล้ว เวลาก็ยังบ่ายอยู่
(เวลาก็ยังเหลืออีกนานกว่าตะวันจะลับขอบขุนเขา)
เพชรพระอุมา, พนมเทียน
(มงกุฏไพรเล่ม 2 หน้า7265)

ตรงนี้ก็ยืนยันว่าเมยานีมาดักรอเวลาบ่าย
เพชรพระอุมา, พนมเทียน
(มงกุฏไพรเล่ม 2 หน้า7294)

ตรงนี้ก็ยืนยันว่าเป็นเวลาบ่าย
เพชรพระอุมา, พนมเทียน
(มงกุฏไพรเล่ม 2 หน้า7300)

จึงสรุปว่า คราวนี้เวลาในมรกตไม่เลื่อน


เส้นทาง : สารบัญ ข้อฉงนเวลาไม่ยืด 7 ชั่วโมง