|
| |
| สรรพนาม "ผม" |
|---|
บุญคำกับเกิดเรียกตัวเองว่า "ผม" เมื่อพูดกับรพินทรื ฟังดูแปลกๆ
(ไพรมหากาฬเล่ม 1 หน้า 217 - 218 )
บัดนี้เป็นไปได้หรือที่ "ไอ้กุด" วายร้ายนั้นเข้ามาแผ้วพานป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้เคียงกับคณะเดินทางของเขา
"แกแน่ใจหรือว่าเป็น "ไอ้กุด" ?"
รพินทร์ถาม บุญคำกับเกิดมองดูหน้ากัน
"ไม่ผิดหรอกครับ มันแน่ ๆ"
เกิดเป็นคนตอบ
"จำได้ไหมครับ ตอนที่ผ่านหุบ ผมกับเส่ยเดินคุมอยู่ข้างหลัง ตะโกนบอกเจ้านายว่าเสือดำมันกระโดดผ่านไปทางด้านหลัง ความจริงมันไม่ใช่เสือดำหรอกครับ มันเป็นเสือโคร่งใหญ่ แต่ผมยังไม่อยากจะบอกเจ้านายตอนนั้น เพราะสงสัยอยู่ว่ามันอาจเป็นไอ้กุด พอเดินมาอีกสักสองชั่วโมงก่อนที่พวกเราจะพบจงอาง ผมกับเส่ยก็เห็นมันหมอบดักดูขบวนเกวียนของพวกเรา อยู่ริมจอมปลวกใหญ่ข้างต้นไม้ล้ม มันหมอบเฉยโผล่หัวมานิดเดียวเกือบจะมองไม่เห็น เส่ยสงสัยยกปืนขึ้น พอตอนยกปืนนั่นแหละครับ มันจึงหลบแวบลงห้วยลึกไป ผมกับเส่ยเข้าไปตรวจรอย เห็นรอยตีนของมันที่ย่ำไว้ตรงแอ่งน้ำแฉะก็แน่ใจ นิ้วมันหายไปข้างหนึ่ง พวกเราเคยแกะรอยมันไปกับเจ้านายหลายครั้ง ทำไมถึงจะจำรอยมันไม่ได้ นี่แปลว่ามันจะต้องย่องตามพวกเรามาตลอดเวลา และไอ้ที่เห็นกระโดดผ่านทางครั้งแรกก็คือมันนั่นแหละ ไม่ใช่คนละตัวแน่ ๆ"
จอมพรานเม้มริมฝีปาก บุญคำก็บอกเสริมมาอีกว่า
"สักเมื่อ ๒ ทุ่มนี่ก็เหมือนกัน ผมส่องไฟออกไปทางด้านดงทึบโน่น เจอตามันพอดี ยังไม่ทันจะขยับปืนมันก็หลบ แล้วเมื่อหยก ๆ นี่เอง ควายมันเบิ่งสะบัดฮึดฮัดดังเชือกผิดปกติยังไงพิกล ผมส่องอีก เห็นแต่ตอนบั้นท้ายของมันลางหางยาวหายเข้าไปในพงทางด้านลำธารข้างล่าง ผมกับเกิดเลยตามกันออกไปดู ไม่มีอะไรสงสัยอีกแล้วครับ เจ้านาย รอยของมันที่ย่ำน้ำในลำธารแล้วเหยียบไว้บนโขดหิน ชัดเจนทีเดียว ตอนที่ผมกับเกิดไปตรวจดู ยังมีน้ำหยดเป็นทางอยู่เลย เราลอกหนังเลียงผาและพวกเครื่องในทิ้งเกลื่อนไว้ฝั่งโน้นเข้าไปตรวจดู ก็ไม่เห็นว่ามันจะไปกิน มีแต่รอยหมาป่ากับอีเห็น แสดงว่ามันไม่ได้เข้าไปยุ่งกับของที่จะเป็นอาหารของมันเลย"
รพินทร์คว้าปืนกับไฟฉายในทันทีนั้น ผุดลุกขึ้นยืน ไม่มีปัญหา เขาเชื่อสายตาพรานของเขาว่ามันคงไม่คลาดเคลื่อนไปแน่ เพราะคนเหล่านั้นก็ล้วนเคยร่วมติดตามรอยเสือร้ายผีสิงตัวนี้มากับเขาทั้งสิ้น
"เส่ยกับจันก็รู้เรื่องแล้วใช่ไหม ?"
"ครับ"
สองคนนั่นอยู่ที่ไหน ?"
ยังไม่ทันจะขาดคำ พรานพื้นเมืองของเขาอีกสองคนก็พากันเดินตรงเข้ามา แสดงว่าไม่มีใครหลับนอนกันเลย ทั้ง ๆ ที่เวลาตอนนี้เป็นกำหนดยามผลัดเปลี่ยนของบุญคำกับเกิดเพียงสองคน
"ทำไมไม่บอกให้รู้ตั้งแต่ตอนหัวค่ำ ว่าไอ้กุดมันย่องตามเรามาตั้งแต่บ่าย"
"พวกเราก็ไม่คิดเหมือนกันครับ ว่ามันจะตามเรามาถึงที่นี่ ทีแรกคิดว่าอาจเป็นการพบโดยบังเอิญระหว่างทาง เพิ่งจะมาแน่ใจเอาตอนที่เราพบรอยของมันเมื่อหยก ๆ นี้เอง เป็นการยืนยันชัดเจนว่าไม่ใช่ตัวอื่น"
บุญคำว่า
"เมื่อครู่ใหญ่ฉันได้ยินเสียงคำรามมาจากด้านลำธาร"
"มันนั่นแหละครับ"
"เส่ยกับจันอยู่ที่นี่แหละ เฝ้าแค้มป์ไว้ บุญคำกับเกิดไปกับฉัน !"
(ไพรมหากาฬ 2 หน้า 565)
เส้นทาง : สารบัญ  ข้อฉงนสรรพนาม "ผม"
|
