เหตุการณ์ตอนคนตัดไม้กะเหรี่ยงห้วยยายทองโดนเสือสมิงแม่ลูกอ่นคาบไปแล้ว รพินทร์ยิงสังหารด้วย .357 กะเหรี่ยงพวกนั้นน่าจะได้ยินเสียงปืน
.357 ลั่นสนั่นป่า
(ไพรมหากาฬเล่ม 4 หน้า1421)
คนตัดไม้ก็อยู่ไม่ห่างนัก (ไม่เกิน2กิโลเมตร)

(ไพรมหากาฬเล่ม 4 หน้า1462)
รพินทร์คาดว่า พอโดนคนที่ 3 ก็รู้ตัวต่างเผ่นหนี
โดยทั่วไปคนหนีเสือคงไม่วิ่งแนวราบ อาจขึ้นต้นไม้หรือหาที่หลบ จนแน่ใจว่าเสือไปแล้วจึงค่อยเผ่นกลับหมู่บ้าน

(ไพรมหากาฬเล่ม 4 หน้า1469)
ถ้าเป็นเช่นนี้ คนพวกนั้นก็ยังไปไม่ไกล น่าจะได้ยินเสียงปืน
เพราะขนาด 3 - 4 กิโลเมตรเสียงตัดไม้ยังได้ยิน

(ไพรมหากาฬเล่ม 4 หน้า1407)
ถ้าพวกตัดไม้ที่วิ่งกลับไปหมู่บ้าน(และเจอคณะเชษฐา)ในคืนนั้น ก็คงบอกเรื่องเสียงปืน แต่นี่ไม่พูดถึงเลย