เรื่องย่อแต่ปางบรรพ์ หลังจากได้รับทราบอดีตชาติแล้ว ดารินก็ตกลงยอมไปกับมันตรัย เพียงเพื่อแลกกับ 2 ข้อ คือการยุติราวีรพินทร์และคณะพี่ชาย มันตรัยนัดพรุ่งนี้จะส่งช้างมารับ ก็ช้างงาดำนั่นแหละ มันตรัยบอกใช้เวลาเดินทาง 3 วันก็ถึงปราสาทจิตรางคนางค์ รุ่งเช้า ข้างฝ่ายเชษฐาออกตาม บ่ายหน้าลงสู่ป่าเบื้องล่างตามรอยกระแสน้ำ ขึ้นชั่วโมงที่ 3 บ่ายลงเต็มที ขณะนั้นอีก 2 ชั่วโมงจะค่ำ ขณะที่พรรคพวกนั่งพักที่โขดหิน เชษฐาจะไปเบา ก็เจองูเห่าดำและงูเห่าน้ำตาล ต่อสู้กลืนกินหางกันเองต่อหน้า แล้วก็ได้นาคบาศมา เดินทางต่อลงมา ก็เจอเจ้าด้วนติดหล่มโคน แล้วเชษฐาก็ใช้หลักกลศาสตร์ ล้มต้นสยาฉุดเจ้าด้วนขึ้นมา แล้วคณะเชษฐาก็พักที่โคนต้นสยา (เทียบ3 ฝ่าย บ่ายถึงค่ำนี้ ดารินเจอครอบครัวกวาง กินกล้วย ส่วนคณะเชษฐาลงมาถึงที่ราบ ได้นาคบาศ ช่วยเจ้าด้วน ฝ่ายรพินทร์อยู่ทุ่งมาเรียล้ม) สายวันเดียวกันรพินทร์นำคณะนายจ้างออกจากทะเลสาบบ่ายหน้าเข้าดงดิบ ไต่เขาลงมาเป็นระยะ พักเที่ยงกลางดงป่าไม้ดึกดำบรรพ์ บ่ายเศษเดินต่อ ตกบ่ายผ่านทุ่งอันแห้งแล้ง ลักษณะเดียวกับทุ่งมาเรียล้ม ท่ามกลางทุ่งแร้งร้อง คี๊ธหมดความอดทน ยก .458 ยิงรพินทร์ แต่ถูกคริสปัดไว้ ต่อมาเกือบถึงเนินที่เห็นลิบๆ เบลถูกมหิงสาขวิดหวิดนมขาด แล้วรพินทร์ก็พานายจ้างมาถึงนิทรานครเวลา 16.30 น. พบศิลาแลงกำแพงเมือง คณะรพินทร์พักที่โคนต้นไทร ช่วงหัวค่ำ เชิดวุธเกิดบ้าเลือดขึ้นมาจนเกือบฆ่ากันตายเพราะไม่พอใจที่พวกฝรั่งพกอาวุธลับมาโดยไม่บอก ระหว่างบุญคำอยู่เวรช่วงหัวค่ำ เจ้าอูถะกับพะโต้แสดงบทเกย์กันเพราะไปฉี่รดเจ้าแม่ต้นไทร ทุ่มครึ่งเจ้าแม่ต้นไทร มาขอแลกเปลี่ยนกับรพินทร์ ให้ช่วยโค่นต้นไทรเมื่องานเสร็จแลกกับการยืดอายุหมอเบลออกไปอีก 10 ปี ราวตี 1 เศษ พวกผีดิบมาล้อมปางพัก แต่ก็ล้อมเฉยๆเพราะเข้ามาไม่ได้ แต่หลังจากนั้นไม่นาน กองทัพหมาป่าก็บุกแค้มป์ รพินทร์พาเบลหนีไปตามลำห้วยแห้ง (จบแต่ปางบรรพ์เล่ม 1) รพินทร์พาเบลหนีมาห่างจากต้นไทรราว 3 ไมล์ ก็พบสิงโตหมอบมีปีก พากันเข้าไปพักที่โพรงอก พบว่าเบลนมฉีก (ข้างขวานะจ๊ะ) อ้อ..บราสีดำ และ ที่สิงโตหมอบมีปีกตรงนี้ รพินทร์ระลึกอดีตชาติได้ (ช่วงเวลาไล่เรี่ยกับที่มันตรัยเล่าเรื่องอดีตชาติให้ดารินฟัง) 5 นาฬิกา บุญคำพาคริสมาดูแลและเย็บแผลให้เบล ตัวรพินทร์เองย้อนกลับไปล้มไทรใหญ่ โดยมีคี๊ธเป็นมือวางระเบิด เช้าวันรุ่งขึ้นเวลา10 โมงเศษคณะรพินทร์ลงไปสำรวจสุสานที่สิงโตหมอบ พบภาพตามผนัง แล้วก็ลงไปสำรวจข้างล่าง ดารินตื่นมาก็พบช้างงาดำมารอรับ แล้วหล่อนก็ไปกับช้างงาดำ (จบแต่ปางบรรพ์เล่ม 2 ที่นี่) ฝ่ายเชษฐา เจ้าด้วนปลุกเวลา 05.30 น. ออกเดินทางเกือบ 6 นาฬิกา 10.00 น. ก็มาเจอเสือที่ดารินยิงทิ้งไว้ พบรอยพักในดงกล้วย 14.55 น. พบป่าหินที่ดารินพัก และพบรอยเท้าช้างอีกตัว หลังจากวิเคราะห์ไม่ออกว่าดารินไปกับช้างได้อย่างไรก็ ออกเดินทางต่อ ซึ่งก็พบว่าดารินนั่งคอช้างไปพร้อมทำเครื่องหมายทิ้งไว้ด้วย ออกตามรอยจนค่ำ ใกล้เที่ยง ช้างงาดำพาดารินมาแวะพักที่ลำธาร กินมันเผาแล้วเดินทางต่อ ฝ่ายรพินทร์ก็ไต่ลงไปดูหีบศพของจิตรางคนางค์และมหิทธิเดชะห้องในมหาสุสาน ไม่มีเหตุร้ายจากมันตรัยอันเนื่องจากการที่มันตรัยให้สัจจะกับดาริน ใช้เวลาตั้งแต่ลงไปจนขึ้นมาทั้งหมด 2 ชั่วโมงกับ 47 นาที คืนนี้คณะรพินทร์พักที่ป่าเถาวัลย์ใกล้น้ำพุร้อนที่เกิดใหม่จากการระเบิด ดารินพักที่พุน้ำซับกลางป่าใหญ่ ได้รับทราบจากมันตรัยว่า วันนี้มันตรัยรักษาสัจจะทั้งๆที่มีโอกาสทำร้ายรพินทร์ถึง 2 ครั้งคือที่สิงโตหมอบตอนใกล้รุ่งกับตอนลงไปในมหาสุสาน ทางฝ่ายเชษฐา เวลาใกล้ค่ำพบตำแหน่งที่ดารินพักกลางวันกินอาหารอาบน้ำ ปรึกษากันแล้วว่า ถ้าหยุดพักกลางคืนก็อาจตามไม่ทัน จึงวางแผนเดินทางตามในเวลากลางคืน โดยให้เจ้าด้วนนำทาง แล้ว23.30 น.คืนนั้นเอง ก็ออกเดินทางตามต่อโดยมีเจ้าด้วนนำทาง วันรุ่งขึ้น คณะรพินทร์ตื่น 06.00 น. แล้วออกเดินทางต่อ (จบแต่ปางบรรพ์เล่ม 3 ตรงนี้) ออกเดินทางไปสำรวจเนินที่รพินทร์ส่องกล้องดูเมื่อวาน เพราะรพินทร์สงสัยว่าจะเป็นเนินที่ไชยยันต์กับมาเรียเคยเข้าไปติดอยู่ แต่ทันใดนั้นเองก็เกิดพายุหมุนฉับพลัน ใกล้เที่ยงมาถึงสุสานที่ไชยยันต์กับมาเรียเคยติดอยู่จริงๆ คี๊ธจัดการระเบิดปิดปากทางเข้าออก เสร็จเรียบร้อยเวลา 11.15 น. รพินทร์ต้องการย่นระยะทางโดยไม่ผ่านเทือกเขานิลกาญจน์ ไม่ผ่านหลุมอุกาบาตทั้ง 3 แห่ง รวมทั้งทะเลสาบมรณะด้วย โดยจะตัดตรงไปเนินพระจัน การขึ้นมรกตนครก็ไม่ต้องรอเดือน 12 ขึ้น 5 ค่ำอีก ย้อนกลับไปฝ่ายดาริน มันตรัยบอกค่ำนี้จะถึงปราสาทจิตรางคนางค์ ดารินขี่คอช้างมาถึงน้ำตกยามสาย ซึ่งที่แท้บริเวณนี้เคยเป็นอุทธยานชั้นนอกของปราสาทจิตรางคนางค์ในอดีต ช้างงาดำนำดารินฝ่าน้ำตกเข้าไปยังมหาปราสาทจิตรางคนางค์ แล้วความเป็นดาริน วราฤทธิ์ก็สิ้นไป บัดนี้เธอสวมวิญญาณจิตรางคนางค์และเริ่มจำอดีตได้ เข้าไปในตัวปราสาท ขึ้นไปห้องนอน ณ. ตรงนี้เองที่มันตรัยเริ่มสะกดดารินให้ถอดพระเครื่อง !! ก่อนที่นางเอกจะเสียท่านั้นเอง หลังคาแก้วก็แตกเป็นช่อง พวกพี่ๆและเพื่อนก็มาช่วยได้ทันตามแบบฉบับนิยายไทย เชษฐาโยนนาคบาศลงมา บอกให้ดารินโยนใส่มันตรัย เมื่อนั้นเอง อวสานมันตรัยก็มาถึง ไม่มีโอกาสเกิดอีกนับอสงไขยปีนรก ขณะนั้นเองทุกคนก็ได้ยินเสียงหลังคาปริ กำลังแตก จึงรีบปีนกันออกมา ลงมาถืงด้านล่างเรียบร้อย หลังคาแก้วก็ถล่มยุบลงมา ขณะนั้นเวลาบ่ายคล้อย ใกล้ค่ำแล้วทุกคนก็พักตรงตำแหน่งเชิงเนินนั้นเอง แล้วราตรีนั้นก็ผ่านอย่างราบคาบ ข้างฝ่ายรพินทร์บ่ายนั้นยังเหลือเวลาอีก 3 - 4ชั่วโมงก่อนค่ำ รพินทร์พาคณะเดินทางมุ่งตะวันออกเฉียงเหนือ หลังเดินได้ 2 ชั่วโมง ก็ถึงช่องผาเขาขาด รพินทร์ก็วางปางพักใกล้แหล่งน้ำซับ แต่เจ้ากรรม แหล่งน้ำนั้นมีว่านผีปอบขึ้นเต็มไปหมด แต่ก็ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นในค่ำนั้น นอกจากหลายคนรู้สึกตะครั่นตะครอเท่านั้นเอง 03.10 น. ผีปอบกวนคริส ตี 4 เชิดวุธตื่นมาฉี่ เพราะมดกัดหำ ตี 5 ฝนตกหนัก จบแต่ปางบรรพ์เล่ม4 ตรงนี้ เส้นทาง :สารบัญเกี่ยวกับเพชรพระอุมาเรื่องย่อแต่ปางบรรพ์