ตอบกันหมดเลยว่า ไม่มีใครยอมไปอยู่บ้านคุณหญิง จะไม่รักคุณหญิงมั่งล่ะ โถ ๆ ไม่สงสารคุณหญิงเธอบ้างเลย
ต้องมาดูกันว่า รักกันไปแล้ว ในความรักแบบดอกฟ้าที่สูงศักดิ์ กับพรานไพรผู้ต่ำศักดิ์
ที่นี้ต้องมาดูว่า รพินทร์น่ะ ย่ำแย่ขนาดไหน ผมว่าไม่แย่นะ
เพราะว่า ฐานะ ไม่จน การศึกษา ก็ผ่านระดับเมืองนอกเมืองนามาแล้ว
ถ้ารพินทร์ จะเลิกเป็นพราน หาอาชีพอย่างอื่นทำ ก็ได้ เอาง่าย ท่านนายพลพ่อของเชิดวุธ ก็จะช่วยให้บรรจุรับราชการเป็นทหารยศพันโท ยังได้ ซึ่งถ้าเป็นทหารยศพันโท จะแต่งกับ มรว. หญิงดารินเนี่ย ก็ไม่น่าต่ำต้อยนี่นา ก็ไม่เอาอีก หยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่กลับไปรับราชการ
จะเลิกเป็นพราน ทำมาหากิน แบบปกติ เช่นทำไร่ทำสวนแล้วก็ให้ลูกน้องรับจ้างนำคนไปเที่ยว โดยตัวเองไม่ต้องออกป่า ได้มั้ยก็น่าจะได้ ใช้ความรู้และประสบการณ์ ที่มีอยู่ ทำธุรกิจเกี่ยวกับป่าและนำเที่ยวในเขตหนองน้ำแห้ง โดยไม่ต้องเป็นพรานป่า ผมว่ารพินทร์ ก็น่าจะทำได้ แล้วก็โอเคไม่อยากไปอยู่กับคุณหญิงที่กรุงเทพฯ ก็บอกเธอตรง ๆ ว่าตัวเองจะเข้าไปอยู่ในตัวอำเภอ หรือตัวจังหวัดเนี่ยแหละ จะบุกเบิกธุรกิจ ร่วมกับคุณอำพลก็ว่าไป แต่จะเลิกเป็นพรานแล้ว ไม่ใช้ชีวิตเสี่ยงอันตรายอีก ทีนี้คุณหญิงจะยอมมาอยู่ด้วยมั้ย ที่อำเภอน่ะ
ถ้าคุณหญิงยอมพบกันครึ่งทาง ก็โอเค อยู่กันได้
แต่นี่นายพรานไม่เคยถามคุณหญิงเลย เอาแต่กดฐานะตัวเองไว้ แล้วก็ กลัวว่าจะฉุดคุณหญิงลงต่ำท่าเดียว เคยถามเธอมั้ยว่า เธออยากมีสมบัติพัสถาน เป็นมหาเศรษฐี เป็น มรว. หญิงดาริน หรือว่าเธออยากจะมีชีวิตอยู่กับรพินทร์ ไพรวัลย์
ที่ว่ารพินทร์เห็นแก่ตัวนั้น เพราะรพินทร์ ไม่ได้ให้ดารินเลือก แล้วก็ไม่พยายามทำอะไรให้ตัวเองคู่ควรกับดารินขึ้นมาบ้างเลย เอาแต่เจียมตัวแล้วก็คิดว่าทุกอย่างต้องเลวร้ายอย่างเดียว
| 
วิพากษ์เพชรพระอุมา 
) 
