ทำไมรพินทร์ใช้นามสกุลไพรวัลย์

นำเสนอโดย Gunman

เรื่อง : ทำไมรพินทร์ใช้นามสกุลไพรวัลย์
โดย : ญาติรพินทร์
เมื่อ : ธันวาคม 29th, 2003, 9:48am

ญาติรพินทร์

สงสัยใจจังค่ะ เผื่อว่าจะนับญาติกะรพินทร์ได้เพราะปลื้มเขามาก แต่ที่ชอบก็ต้องแงซายค่ะ น่าร้ากกกกกมากกกก

หนานอิน

ในหมวดปกิณกะ เรื่อง "นามนี้มีไหม"   ไพรวัลย์ ไม่น่าเชื่อว่า นามสกุลไพรวัลย์ เป็นนามสกุลที่มีคนใช้เป็นร้อยรายเหมือนกัน กระจัดกระจายไปตามจังหวัดต่างๆดังนี้     บุรีรัมย์ อำเภอสตึก   นครราชสีมา อำเภอโนนสูง   ศรีสะเกษ อำเภอเมือง   ขอนแก่น อำเภอพล   สระบุรี อำเภอเมือง   เชียงใหม่ อำเภอเมือง   นครสวรรค์ อำเภอเมือง, ชุมแสง   เพชรบูรณ์ วิเชียรบุรี   พิจิตร ตะพานหิน   สระแก้ว อำเภอเมือง   จันทบุรี อำเภอเมือง, มะขาม   ชลบุรี อำเภอเมือง, พานทอง, ศรีราชา บ่อทอง   สมุทรปราการ บางพลี, พระประแดง, เทพารักษ์   สมุทรสงคราม อัมพวา,   สมุทรสาคร กระทุ่มแบน   ปทุมธานี สามโคก   นนทบุรี อำเภอเมือง, ตลาดขวัญ, บางกรวย ตราด คลองใหญ่   นครปฐม อำเภอเมือง, นครชัยศรี   สุพรรณบุรี สองพี่น้อง   ราชบุรี บ้านโป่ง, โพธาราม, วัดเพลง   กาญจนบุรี ด่านมะขามเตี้ย, ไทรโยค, ท่ามะกา, ท่าม่วง   พระนครศรีอยุธยา ท่าเรือ   กทม ทวีวัฒนา, หลักสี่, ประเวศ, คลองสาน, บางกะปิ, จอมทอง, ดอนเมือง, ดินแดง, พญาไท, หนองแขม, บางนา, บางเขน, ทุ่งครุ     ส่วนนามสกุลอื่น เช่น   ไพรวัลย์ทิพย์กุล มี 2 ราย   ไพรวัลย์สถาพร มี1 ราย

ซือแป๋มันตรัย

หุ..หุ... ขออนุญาติชี้แจงเพิ่มเติมจาก ลุงอินครับ  ปัญหาแบบนี้ มีท่านผู้อ่านเคยเขียนไปถาม คุณลุงพนมเทียนบ้างแล้วครับ สมัยที่คุณลุงเขียนภาคที่สอง ในนิตยสารจักรวาลปืน ครับ  พอดีผมเคยอ่านเจอ จึงขออนุญาตนำโพสให้อ่านกัน แต่ขออนุญาตลบชื่อและที่อยู่ของผู้เขียนออกไปก่อนนะครับ

ซือแป๋มันตรัย

จดหมายฉบับแรกจากสกลนคร   คอลัมม์ พนมเทียนตอบข้อข้องใจ       วันที่  9  กันยายน  2526   กราบคุณอาพนมเทียนที่รักยิ่ง  หนูขอประทานโทษนะคะ  ที่รบกวนเวลาของคุณอา  แต่เพราะความรักในผลงานและเคารพคุณอายิ่ง  จึงกล้าเขียนมา  หวังว่าคุณคงตอบข้อข้องใจเล็ก ๆ น้อย ๆ  เหล่านี้บ้างนะคะในจักรวาลปืน  หนูหวังในน้ำใจของคุณอาอย่างยิ่งค่ะ     1)  หนูติดตามเพชรพระอุมามานาน  อ่านอย่างละเอียดมาตลอดและที่คุณอา "วางยา"  เด็กชายไพรวัลย์ไว้นั้นก็แล้วแต่คุณอาเถอะค่ะ  แต่มาเรียนั้นท้องปีกว่าแต่ ๆ  เลย  คุณอาทวนดูนะคะ  เพราะไพรวัลย์เพิ่งเกิดเมื่อวันเกิดของดารินนี่เอง  และก็ก่อนการติดตามค้นหาแค่  2  วัน  ซึ่งหนานอินก็พูดแล้วว่า  พวกเจ้านายของแกทิ้งการเดินป่ามาตั้งปีกว่าแล้ว  มาเรียนั้นเริ่มท้องตั้งแต่เริ่มปีนเทือกเขาพระศิวะแล้วพักในมรกตนครก็ตั้งน าน  กลับมายังไปเที่ยวรอบโลกอีก   2)  คุณอาเคยเป็นคนผิดหวังในความรักมาก่อนหรือเปล่าคะ  คุณอาพรรณนาความเจ็บปวดของการจากได้สะเทือนใจคนอกหักได้เยี่ยมจริง ๆ  แล้วทำไมต้องให้ดารินฝากรพินทร์ไว้กับแม่คริสติน่าละคะ  จะให้คริสรักซ้อนอีกคนก็เขียนไปเถอะ  อย่างงี้เสียน้ำใจคนเชียร์ดารินหมดเลย    3)  จากนวนิยายหลายเรื่องของคุณอาที่เคยอ่าน  คุณอาไม่เคยทิ้งบุคคลสำคัญของเรื่องไปเลย  จึงทำให้คิดว่าจุดจบของเรื่องนี้  คุณอาคงลากผ่านเส้นทางเดิมถึงมรกตนคร  เพื่อพบกับแงชายและเมยานีใช่มั้ยคะ      4)  ข้อสุดท้ายค่ะ  หนูเคยไปไหว้พระพุทธรูปใหญ่ที่เชิงเขาวัดซับบอน  ปี  25  นี่เอง  หนูประหลาดใจอย่างยิ่งและแปลกใจมานานแล้ว   หมอนหน้าม้า  สามเหลี่ยมในห้องวิปัสสนานั้น   รู้สึกจะปักว่าอุทิศแด่หรือถวายแด่นี่แหละแต่ที่แน่ ๆ  คือ  รพินทร์  ไพรวัลย์  แห่งเพชรพระอุมา  หนูข้องใจมาก  แต่ไม่กล้ารบกวนถามพระท่าน  ก็เลยถามคุณอาแทนรพินทร์  ไพรวัลย์  เป้นสุภาพบุรุษไพรที่มีชีวิตจริงเหรอคะเพราะนามสกุลไพรวัลย์นี่รู้สึกจะเป็น นามสกุลจริงของนักร้องชาย  (ยอดรัก  สลักใจด้วย)    หวังว่าในคำตอบของคุณอย่างยิ่งค่ะ  ตอบในจักรวาลปืนนะคะ  และภาค  3  นี่พิมพ์ปกแข็งหรือยังคะ  ถ้าคุณอาไม่ตอบหนูคงเสียใจมากค่ะ  กราบขอบพระคุณมากค่ะ   รักเครารพยิ่ง xxxxxxxx วานรนิวาส  สกลนคร

ซือแป๋มันตรัย

แล้วคุณลุงท่านก็ตอบมาแบบนี้ครับ ตอบ  เมื่อมีเจตนาอย่างแรง  ที่จะให้อาตอบ  ก็ยินดีตอบหรือ  "คุย"  ด้วยเพราะอย่างน้อยหนูก็เป็นแฟนนักอ่านแม้อาจะไม่มีเลขาฯ   สำหรับทำหน้าที่ตอบจดหมาย  และงานล้นมือก็ตามเพราะงานของอาจะได้รับการสนับสนุนเพียงไร  ก็ขึ้นอยู่กับสาธารณะชนผู้อ่านนั่นแหละ    1)  ยอมรับว่าหนูและท่านผู้อ่านส่วนมากมักจะละเอียด  และอ่านเรื่องราวของนักประพันธ์ทุกคน  (ที่ตนชอบและสนใจ)  ได้ทะลุปรุโปร่งมากกว่าคนแต่งเองเสียอีก   เพราะคนแต่งในบางเวลาเร่งรีบ  อาจหลงลืมพลั้งเผลอไปบ้าง   แต่คนอ่านมีมีเวลาใคร่ครวญสอบทานจำได้หมดทุกคำพูด  (ของตัวละคร)  ทุกเหตุการณ์  ข้อนี้จึงยอมรับตามตรงว่าอาจพลาดไป   เกี่ยวกับกำหนดการเดินทางครั้งใหม่ของรพินทร์และระยะเวลาการตั้งท้องจนคลอดข องมาเรีย   ซึ่งความจริงแล้วคณะนี้ยังไม่ควรจากกันเกินกว่า  1  ปี  แต่หนานอินกลับพูดว่าเป็นเวลานานตั้งปีเศษแล้ว  แต่ลองพิจารณาดูอีกที  หนานอินเป็นคนป่าคนดง  วัน ๆ  ก็คงไม่ได้ดูปฏิทิน  ไม่ได้บันทึกเหตุการณ์ไว้ทุกระยะทุกวัน  เอาแต่ตะลอน ๆ  ท่องเที่ยวไปตามประสาพรานป่าพื้นเมือง   ระยะเวลา  สมมุติว่าห่างสัก  7-8  เดือน  แกก็อาจเห็นว่านานมากและหลงเข้าใจไปว่าตั้งปีเศษแล้วก็ได้นะ  ยกความผิดข้อนี้ให้เป็นไปตามความรู้สึกของหนานอินไปเสียเถอะ  แต่ความจริงนั้นอาลืมเปรียบเทียบในระยะเวลาดังกล่าวเอง  และตลอดเวลาที่แต่งเรื่องนี้มา  ก็ได้อาศัยผู้อ่านที่ละเอียดยิบอย่างหนูนี่แหละ  เป็นผู้คอยแนะ  คอยเตือนติงมาเหมือนร่วมช่วยแต่อยู่ด้วย   เป็นเช่นนี้ตลอดเวลา  เขียนอะไรค้านกับความเป็นจริง  (ตามเหตุผล)  ในเรื่องไปนิดเดียว  (แต่ก็เป็นจุดสำคัญ)  นักอ่านบางคนโทรศัพท์มาทักท้วงจากเหนือสุดจรดใต้สุด   เตือนให้รู้ว่า  "พลาดอีกแล้ว"  หนูเป็นคนหนึ่งในนักอ่านที่ทั้งน่ารักและน่ากลัวในเรื่องนี้  มันพิสูจน์ให้เห็นว่า   ผู้อ่านไม่ได้โง่ไปกว่าผู้เขียนเลย   เรื่องนี้ก็เป็นอุทาหรณ์ให้นักประพันธ์ทุกคนถึงระวังไว้ด้วย  เราเขียนอยู่คนเดียว   แต่ผู้อ่านมีอยู่จำนวนล้านทั่วประเทศ   เขาจับตาดูเราอยู่ทุกขณะ  ถ้าเขาสนใจในงานของเราอย่างแท้จริง  อายินดีทุกครั้งที่ใครทักท้วงมาโดยวางรากฐานอยู่ตามเหตุผลข้อเท็จติงอันเจือ สมในท้องเรื่อง  และถ้าผิดจริงก็ยอมรับ,  แต่ถ้าผู้ท้วง,  ท้วงมาเพราะความเข้าใจผิดของตนเอง  ก็จะอธิบายให้ทราบ  และถ้าด่ามาด้วยอคติหรือเกลียดชังส่วนตัว  ก็จะไม่เสียเวลาตอบโต้    ฉะนั้น  คำพูดของหนานอินในตอนที่เป็นสาเหตุให้หนูท้วงมานี้  แทนที่จะพูดว่า ตั้งปีกว่า  ก็ควรเปลี่ยนเป็นว่า  ตั้งเกือบปีแล้ว

ซือแป๋มันตรัย

ต่อนะครับ ระบบมันไม่ให้โพสยาวๆๆ     2) ผิดหวังในควารักหรือ ? อืมม์  นึกไม่ออกแฮะ..  มันก็คงผิดมั่งถูกมั่งเหมือนการยิงปืนไปยังเป้านั่นแหละ  จะให้ถูกทุกนัดย่อมไม่ได้  แต่สำคัญว่า  จะต้องยิงเป้าหมายให้อยู่หมัดก็แล้วกัน  เมื่อเราคิดจะยิงแล้วนัดหนึ่งพลาด  นัดที่สองจะต้องหมอบ  (มิฉะนั้นเราก็หมอบไปเอง)   แต่อาเข้าใจถึงความผิดหวังของคนเราได้ดี  จึงพอจะอายทอดออกมาให้ผู้อ่านพลอยรู้สึกคล้อยตามเห็นจริงเห็นจังไปด้วยได้  ส่วนเรื่องที่ดาริน   ส่งใจไปฝากรพินทร์ไว้กับคริสนั้น  หนูคิดว่าในภาวะที่ดารินยังตามรพินทร์ไม่พบ  ดารินจะอะไรได้ดีไปกว่านี้  สำหรับคนที่มีการศึกษาสูงแล้วเช่นนั้น  สมมติหนูเป็นดารินเอง  รพินทร์ตกอยู่ในสภาพที่น่าห่วงที่สุด  จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรไม่ทราบได้   โดยเฉพาะเกี่ยวกับสุขภาพ  ซึ่งหนูก็รู้อยู่แล้วว่า  เขามีจุดอ่อน  ไม่แข็งแรงพร้อมหมดในทุกด้าน  และคริสอยู่ใกล้ชิดกว่าสามารถที่จะช่วยเหลือได้  ถ้าหนูไม่คิดฝากคริสไว้ก่อน  แล้วหนูจะเอายังไง  "อย่ามาดูแลคนของปล่อยให้เขาตายไป  โดยไม่ต้องมาแตะต้อง"  งั้นหรือ?  คนฉลาดอย่างดาริน  ต้องไม่คิดอย่างนั้นแน่  โดยแท้จริง  ดารินก็เป็นผู้หญิงสามัญธรรมดา  ที่มีความห่วง  และหึงเป็นที่ตั้งนั่นแหละ  แต่ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่ายอดชายไปอยู่ที่ไหน  ตกอยู่ในภาวะเช่นไร  มัวแต่โง่  เอาแต่คิดหวงหึงโดยไร้เหตุผลอยู่  ดารินก็จะกลายเป็นหญิงอับปัญญา  และไม่ได้รักรพินทร์อย่างแท้จริง  เพราะรักแท้นั้น  ต้องยอมเสียสละได้ทุกอย่าง   เพื่อให้คนที่ตนรักได้อยู่รอดปลอดภัย  ไม่ใช่ฉันรักแล้วเธอต้องเจ็บปวดทรมาน  หรือล้มหายตายจากไปเสียเลย  คนอื่นดูแลไม่ได้  ต้องฉันดูแลคนเดียว  ซึ่งฉันก็ยังไม่รู้จะไปดูแลเขาได้ที่ไหน    3)  แม้จะเป็นเพียงนวนิยาย  อาก็พยายามเขียนให้วางรากฐานอยู่บนความสมจริงและเหตุผลเจือสมทุกบททุกตอน  ดังนั้น  ดังละครทุกตัวที่เคยสร้างไว้ก่อนแล้ว  และเคยมีความผูกพันกันมาก่อน   ก็ย่อมจะต้องมีการสัมพันธ์ต่อเนื่องกันเป็นโยงใย  โดยไม่ทิ้งให้ขาดหายไปเสีย  และขณะที่ดำเนินเรื่องมาถึงแค่นี้แล้ว  หนูและผู้อ่านทุกคนก็คงเดาได้ว่า  เส้นทางของรพินทร์  ควรจะบ่ายหน้าไปในทางใด  จะพบมรกตนคร,  แงซาย  และเมยานีหรือไม่    4)  อาไม่เคยทราบมาก่อนตามที่หนูเล่าให้ฟังว่า  ไปพบหมอนสามเหลี่ยมในห้องวิปัสสนา  มีคำปักอุทิศไว้ว่า  "แด่รพินทร์  ไพรวัลย์"  ซึ่งเป็นการทำบุญแกสงฆ์ในบวรพุทธศาสนา  และมีการจารึกคำอุทิศไว้ด้วยก็เป็นเรื่องที่แปลกดี  เพราะรพินทร์  ไพรวัลย์  เป็นตัวละครสมมติในนวนิยายไม่มีชื่อจริง  ไม่มีตัวจริง  นอกจากในเรื่องนวนิยายเท่านั้น  จึงเข้าใจเป็นสองนัยดังนี้  นัยที่หนึ่ง  ผู้ถวายพระและจารึกไว้ด้วยถ้อยคำเช่นนั้น  มีความผูกพันกับตัวละครมากจนถึงกับคิดว่าควรจะทำกุศลอะไรสักอย่างให้แก่นามข องบุคคลสมมติผู้นี้  นัยที่สอง  ทำบุญประชดให้แก่ผู้แต่ง  คือ  "พนมเทียน"  คือแต่งเรื่องนี้ยาวเหลือเกิน  ยังไม่จบทันที  ก็เลยทำบุญไปให้เสียเลย  แบบกรวดน้ำบังสุกุลไปให้  ซึ่งอาก็ยินดีน้อมรับกุศลผลบุญที่อุตส่าห์แผ่อุทิศมาให้นั้น  ดูอีกแง่  แช่งให้ตาย  แต่ความจริงเท่ากับเป็นการต่ออายุให้  นามสกุล  "ไพรวัลย์"  นั้น  เท่าที่ราบไม่มีสกุลของคนจริง  แต่นักร้องลูกทุ่ง  หรือบุคคลที่พลายเห็นดีเห็นงามไปด้วย  อาจเอาไปตั้งเป็นฉายาต่อท้ายของตน  หรือขอเปลี่ยนขอตั้งเป็นนามสกุลตัวเองภายหลังก็อาจเป็นได้  นามตัวละครในนวนิยายของอาแทบทุกเรื่อง  ได้กลายเป็นนามของคนจริงต่อไปภายหลังนับไม่ถ้วนมาแล้ว  แม้แต่นามของสถานที่สมมติก็ตาม  ก็ยังถูกเอาไปตั้ง  ก็ไม่ผิดอะไร  และอาก็ไม่รังเกียจ  อันที่จริงนั้น  นามสกุลชนิดนี้  จะเหมาะสมสำหรับรพินทร์คนเดียวเท่านั้น  เพราะมันบ่งบอกถึงที่มาแห่งอาชีพและชีวิตการเป็นอยู่ของเขา "ไพร"  ก็แปลตรง ๆ  ว่า  "ป่า"  อยู่แล้ว "วัลย์"  ก็พวกเถาวัลย์หรือไม้เลื้อย  "ไพรวัลย์"  จึงแปลว่า  "ป่าพันธุ์ไม้เลื้อย"  หรือป่าดงพงไพรนั่นแหละ  ใครเอาไปเป็นสกุล  ความหมายมันก็ไม่สู้จะไพเราะนัก  เพราะหมายความชัดว่า  โคตรวงศ์เขามาจากป่าดงพงพี  อย่าว่าแต่ชื่อตัวละครเลย  ชื่อนามปากาของอา  "พนมเทียน"  ยังถูกเอาไปตั้งทั้ง  ม้าแข่ง  (ซึ่งวิ่งบ๊วยทุกที)  และเอาไปตั้งเป็นชื่อนักมวย (ต่อยทีไรก็แพ้ทุกทีเหมือนกัน)  แต่อาไม่ถือ  กลับถือว่าเขามีความผูกพันนิยมชมชื่น  (คิดอย่างนี้แล้วสบายใจ)  จึงไปตั้งชื่อม้าและนักมวย  อ้อ !  รู้สึกว่ามีร้านขายเครื่องอัฏฐะบริขารที่เชียงใหม่  ตั้งชื่อว่า  "พนมเทียน"  ก็มีเหมือนกัน  แต่ไม่ทราบว่าตอนนี้ยังมีร้านชื่อนั้นต้องขายอยู่หรือเปล่า  ก็ขออวยพรให้ยืนยงคงอยู่  เจริญรุ่งเรืองต่อไป  ภาค  3  กำลังจะเริ่มทยอยพิมพ์เป็นปกแข็งในเร็ววันนี้  แต่จะไม่พิมพ์ไล่มาให้ใกล้กับข้อความที่กำลังนำลงอยู่ทุกๆ 10  วันในจักรวาลปืนนัก  เพราะกลัวคนจะทิ้งจักรวาลปืนไปรอคอยปกแข็งกันเสียหมด !                    "พนมเทียน"                    *****************************

ซือแป๋มันตรัย

แล้วก็มีผู้อ่าน อีกท่าน เขียนไปต่อว่าท่าน เรื่องการตอบจดหมาย แหะๆ ขี้เกียจโพสครับ หรือใครใจดีเอามาโพสให้หน่อย

miew

แปะให้ๆ ว่างงานจัดอ่ะเรา     ==================================   คอลัมม์ พนมเทียนตอบข้อข้องใจ    .....................................................ดุสิต  กรุงเทพ 10800               วันที่  27  กันยายน  2526 เรียน คุณฉัตรชัย ทราบ      ตามที่คุณได้ตอบ จ.ม ของผู้ที่ใช้นามว่า xxxxx xxxxx  วานรนิวาส  สกลนคร  ลงในฉบับที่ 47 ปีที่ 2 ประจำวันที่ 15 กันยายน 2526" ในจักรวาลปืน ของคุณ เกี่ยวกับ รพินทร์ ไพรวัลย์ และพูดถึงนามสกุล "ไพรวัลย์" ด้วย ผมอ่านแล้วความรู้สึกด้านลบเกิดขึ้นกับคุณทันทีเลย  ตามที่คุณออกตัวว่า " เท่าที่ทราบไม่มีนามสกุลของคนจริง"  นั้นก็ไม่เท่าไหร่นัก เพราะคุณอาจจะไม่ทราบจริง เพราะนามสกุลของคนเรามันมีเยอะแยะไป  แต่ที่คุณพูด(เขียน) ต่อมานะซิ มันไม่สมควรอย่างยิ่งที่คุณว่าแต่ "นักร้องลูกทุ่ง(ยอดรัก สลักใจ) หรือบุคคลที่พลอยเห็นดีเห็นงามไปด้วย  อาจเอาไปตั้งฉายาต่อท้ายตน หรือขอเปลียน ขอตั้งนามสกุลของคุณภายหลัง" นั้น ไม่เป็นการยกยอตัวของคุณเองไปหน่อยหรือ  การตอบจดหมายเกี่ยวกับเรื่องนามสกุลนั้นเมื่อตอบลงในสื่อมวลชนเช่นนี้  โปรดใช้ถ้อยคำให้ดีหน่อยครับ มันกระทบกระเทือนจิตใจกันมากเกินไป "ถึงแม้ว่านามสกุลจะแปลว่า โคตรวงศ์มาจากป่าดงพงพี ก็ตาม"  แต่เราควรเคารพสิทธิ์ของผู้อื่นไม่ใช่หรือ เถอะน่า ถึงแม้ว่านามสกุลนี้ไม่ได้แปลว่า ทองคำที่วิเศษเลิศเลอจากภพภูมิอะไรก็ตาม  แต่นามสกุลนี้ก็มีใช้มาตั้งแต่ทางการเขาให้เริ่มใช้นามสกุลกันนั่นแหละ โดยไม่ได้เห็นดีเห็นงามหรือตั้งตามอย่างของคนอื่นเขา  ต้นตอนามสกุลนี้มาจากปู่ทวดที่ชื่อ "วัลย์" มีย่าชื่อ "ไพร"  ท่านขุนเช่าวรกิจ เป็นผู้ตั้งให้ โดยเอาชื่อ ย่าและปู่มารวมกัน จึงเป็นต้นตอของนามสกุล "ไพรวัลย์" มาจนกระทั่งทุกวันนี้  ไม่แน่นะ  คุณอาจจะเขียนเรื่อง "เพชรพระอุมา"  มาก่อนทางการตั้งนามสกุลก็ได้จริงไหม?  และในสมัยนั้นเรื่องของคุณก็โด่งดังมาก เผอิญท่านขุนเช่าวรกิจ ท่านก็ได้อ่านและปู่ทวดก็เป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่  เลยเอาชื่อปู่ทวดย่าทวดมาตั้งตามคุณก็ได้ รึคุณว่าไง ! และอีกอย่างที่คุณจะเห็นว่านามสกุลของผมทำไมถึงเขียนเป็น "ไพรวรรณ์" อันนี้ก็ขอเรียนให้ทราบว่า  เนื่องจากการเขียนผิดเพี้ยนไปจากการบอกของคนพูดกับคนเขียนเจ้าหน้าที่ในสมัย หนึ่ง  จึงได้มีผู้ใช้นามสกุล  "ไพรวัลย์" และ "ไพรวรรณ์" เช่นนี้  ความจริงแล้วโคตรรเหง่าเหล่ากอก็มาจากคนเดียวกันนั่นเอง  และเหล่ากอของผมก็เกิดที่ลพบุรีนี่เอง  ซึ่งไม่ไกลจากบ้านของคุณเท่าไรนัก  ใช่ไหม?  และพร้อมกันนี้ผมได้แนบใบถ่ายรูปของบัตรประจำตัวประชาชนมาด้วย  ที่นี้คุณก็คงจะพอเข้าใจนะครับว่า  นามสกุลนี้มีใช้มาอย่างไร  ขอเถอะ ! ถ้าหากคุณมีเรื่องส่วนตัวอะไรกับยอดรัก  ก็ขอให้เป็นเรื่องส่วนตัวอย่าได้พูดถึงวงศ์ตระกูลอะไรเลย  ใครๆที่เขาอ่านที่คุณตอบจดหมายฉบับนั้นก็ไม่มีใครเห็นดีเห็นงามไปกับคุณด้วย หรอกนะ      รบกวนคุณมามากพอแล้ว  ขอจบแค่นี้นะ  และผมหวังว่าคุณคงชี้แจงเรื่องนี้ทางหนังสือคุณด้วย ขอบคุณ                    ขอแสดงความนับถือ                    นาย............  ไพรวรรณ์

miew

ตอบ        ขอบคุณมาก  สำหรับจดหมายของคุณ  คิดว่าผมแยกตอบคุณเป็นข้อๆคงกระจ่างดีกว่านะ  และขอตอบดังนี้      1) โดยสัตย์จริง นักประพันธ์ทุกคนพยายามตั้งชื่อสกุลของตัวละครในเรื่องของเขาให้มันแปลกพิสด ารไปกว่าคนจริงๆเสมอ  เพราะไม่ต้องการเผชิญกับปัญหาว่าไปเอานามสกุลจริงเขามาใช้เป็นเรื่องสมมุติ  เพราะถ้าตัวละครประพฤติดี  ก็เสมอตัว  ประพฤติชั่ว  คดโกง ดอกทอง  นิสัยไม่ดี  เจ้าของนามสกุลก็ด่าว่ามาว่าทำให้เกิดเสียหาย หรือบางทีอาจถูกฟ้องร้องทางศาลส่งไปเลย  ในบางสกุลที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าคนรู้จักกันทั่วเมือง  ดังนั้นนักประพันธ์จึงไม่ประสงค์จะตั้งนามสกุลให้ไปพ้องกับใคร  เว้นบังเอิญโดยไม่ตั้งใจ  ซึ่งก็ยอมรับว่ามีอยู่บ่อย  เพราะคนไทยยุคนี้มีถึง 50 ล้านคนแล้ว  นามสกุลสมมุติอาจไปพ้องนามสกุลของคนจริงเข้าได้ และเมื่อพ้องเข้า  และเจ้าของนามสกุลจริงท้วงมา  ก็ต้องขอโทษอย่างมาก        2)  การที่ผมเปรียบเทียบถึง  ชื่อประกอบอาชีพ  หรือชื่อสำรองนักร้องลูกทุ่ง  ไม่ได้หมายความว่าผมไปดูถูกเหยียบย่ำ หรือมีอคติใดๆ กับนักร้องลูกทุ่งเหล่านั้น  ซ้ำยังไม่เคยมีเรื่องกันด้วย  ผมเองก็ชอบพวกลูกทุ่งและให้เกียรติเขายิ่งกว่านักกินเมือง  บางคนเสียอีก  เพราะเขาใช้ความสามารถของเขา  ความมีอารมณ์ศิลปินของเขา  กล่อมเกลาโลก  เขามีเกียรติ  และเป็นทรัพยากรสำคัญของชาติยิ่งกว่าพวกคอรัปชั่น  นักกินเมืองโกงเมืองโกงประชาชนทั้งหลายมากนัก  และมันก็เป็นสิทธิของเขาที่จะนึกพอใจชื่อใดนามใด  แล้วเอามาเป็นสร้อยนามของเขาก็ย่อมจะได้  ไม่มีอะไรที่จะต้องรังเกียจหรือขัดข้อง  การยกยอ  หรือยกย่องตัวเอง  ไม่ใช่วิสัยของผม  เพราะมันทั้งโง่  เซ่อ  บ้า  ในการทำแบบนั้นตอนนี้ผมอาจเพียงโง่เท่านั้นที่ไม่รู้ว่ามีนามสกุล "ไพรวรรณ์"  หรือ  "ไพรวัลย์"  จริง  แต่ยังไม่ถึงกัน  "เซ่อ"  หรือ  "บ้า"  และเมื่อเป็นสกุลของคุณจริง  ผมก็พร้อมเสมอที่จะ  "ขออภัย"  ในความโง่  เพราะคิดไปไม่ถึง      3)  คุณแจ้งความจริงมาให้ผมทราบทำให้ผมรู้สึกขอบคุณ  แต่คุณ  "แดกดัน"  มานั้น  ผมเกรงว่าคุณจะทำไม่ถูกต้อง  ขอเตือนมาในฐานะที่อาวุโสกว่าจากบัตรประจำตัวของคุณ  บอกเกิดปี  พ.ศ. 2493  ปีที่คุณ  "อุแว้"  เป็นปีแรกของการเป็นนักศึกษาอักษรศาสตร์ของผม  อายุเราคงห่างกันรุ่น  อาน้ากับหลาน  ธรรมเนียมไทยของเรา  เราถืออาวุโส  ทั้งวัยวุฒิ  และคุณวุฒิ  รู้จักกาลเทศะ  รู้จักที่ต่ำที่สูง  รู้จักเด็ก  รู้จักผู้ใหญ่  มิฉะนั้นเราสูญชาติไปนานแล้ว  แต่ไม่เป็นไร  ข้อนี้ผมไม่ว่าคุณอยากจะด่าผมก็ได้  ค่าที่เสือกไม่รู้ว่า  "ไพรวรรณ์"  เป็นนามสกุลจริงของคุณและผมก็ขอโทษแล้ว

miew

4)  นามสกุล  "ไพรวรรณ์"  ของคุณ  ตามที่เขียนนั้น  ในฐานะนักอักษรศาสตร์  ผมขอท้วงว่ามีความหมายไพเราะสู้  "ไพรวัลย์"  อันแปลว่า  "ป่าเถาวัลย์"  ไม่ได้  เพราะ  "วรรณ์"  หรือ  "วรรณ"" คำนี้  แปลว่า  สี, ผิว, ชนิด, ตัวอักษร, หนังสือ  ซึ่งเมื่อมาประกอบกับคำว่า  "ไพร"  ข้างหน้า  ก็ลองพิจารณาดูว่ามันควรจะแปลว่าอย่างไร  ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องให้ผมแปลนะครับตามความเห็นของผม  ซึ่งสาบานว่าด้วยความปรารถนาดีจริง ๆ  ควรจะให้เขาแก้กลับคืนมาเป็น  "ไพรวัลย์"  อย่างเดิม  โดยเขียนให้ถูกเสียดีกว่า  นอกจากขอโทษต่อคุณแล้ว  ผมก็ต้องขอโทษต่อบรรพบุรุษของคุณและท่านผู้ตั้งสกุลให้คุณ  คือท่านขุนเช่าวรกิจ  ด้วยและขอตำหนิไปถึงพนักงานอำเภอที่เสือกจดชื่อสกุลคุณเพี้ยนตัวอักษรไปผมเข ียนเรื่องนี้เมื่อปี  2507  ทีหลังนามสกุลของคุณได้ถูกตั้งขึ้นแล้ว  ซึ่งเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ      5)  คุณพอจะทราบบ้างไหมครับหมอนที่ถวายพระ  และมีคนบอกผมว่ามีคำอุทิศ  "แด่  รพินทร์  ไพรวับย์"  ตามที่มีผู้บอกมานั้น  ในวงญาติของคุณมีผู้ใดที่ชื่อ  รพินทร์  ไพรวัลย์  และเสียชีวิตไปแล้วบ้าง ?    ถ้าไม่ทราบก็ควรจะสอบถามสืบสวนดูนะ  เพราะญาติของคุณแน่ ๆ  ผมก็จะได้อุทิศส่วนกุศลไปให้ท่านผู้นั้นด้วย  ในฐานะที่ใช้ทั้งชื่อจริง  และสกุลจริง  ของท่าน  มาเป็นพระเอกในบทประพันธ์ผมมานานโดยไม่รู้ตัว      6)  ผมเคารพในสิทธิ์ของผู้อื่นเสมอ  เว้นไว้แต่ไม่รู้มาก่อนว่า  "สิทธิ"นั้นเป็นของใคร  จึงกระทำลงไปโดยขาดเจตนา  คุณท้วงมาได้  แต่ไม่ควรจะใช้อารมณ์โดยไร้เหตุผล  ผมจะไปรู้ได้อย่างไรว่ามีคนนามสกุลจริงว่า  "ไพรวรรณ์"  ซึ่งเดิมเคยมีปู่ทวดชื่อ  "วัลย์"  มีย่าชื่อ  "ไพร"  ซึ่งเมื่อได้รับการชี้แจงมา  ก็เป็นการดีแล้ว  และขอบคุณอีกครั้ง  รวมทั้งแนะให้คุณไปขอแก้ให้ถูกต้องเสียด้วย  และควรจะด่าคนที่เขียนสกุลคุณผิด  โดยใช้  "วรรณ์"  แทน  "วัลย์"  ได้คน ๆ  นั้นแหละที่มันหมิ่นคุณอย่างแรง  และควรจะถูกเตะคุณไม่โกรธคนที่เขียนชื่อสกุลคุณผิดบ้างหรือ  ที่บังอาจเปลี่ยนสกุลของคุณไปเสียเลย  อันผิดทั้งความหมายและตัวสะกด  และทางตรงข้าม  คุณควรจะยินดี  ที่มาเป็นสกุลของพระเอกในเรื่องนวนิยาย  ซึ่งเป็นตัวดีเสียด้วย  ซื่อสัตย์,  สุจริต,  จริงใจ,  กล้าหาญ,  ไม่ทรยศคดโกงหักหลังใคร  ซึ่งหาได้ยากในมนุษย์ยุคนี้      7) สุดท้าย  ขอขอบคุณมาอีกครั้งที่ชี้แจงบอกมาให้ราบ  ซึ่งช่วยแความ "โง่"  ของผมอีกที  ในเรื่องนามสกุลที่ผมคิดสมมุติขึ้น  แล้วเกิดไปพ้องกับสกุลจริงเข้า  และข้อความของผมที่เขียนตอบจดหมายผู้อ่านคนหนึ่งไปแล้ว  ท่านผู้ใดคิดว่าจะไปกระทบกระเทือนเข้า  ผมก็ขออภัยไว้  ณ  ที่นี้ด้วย  เพราะไม่ได้มีเจตนาเลย  ยิ่งนักร้อง  "ยอดรัก  สลักใจ"  ยิ่งไม่มีอะไรเลยตรงข้าม  ผมเป็นแฟนเพลงเขาอย่างแรงเสียด้วยซ้ำ.             ขอได้รับความปรารถนาดีและจริงใจ             จากผม              "พนมเทียน"                 *****************************

miew	อือม............มีดโกนของจริงอ่ะงานนี้

หนานอิน

ขอบคุณทั้งท่านมันตูและคุณเหมียวที่ให้ข้อมูลเพิ่มเติม เป็นข้อมูลใหม่ที่ผมเพิ่งทราบครับ

priwun

เจอทีเด็ดเลย ฮิฮิ

natt	คมกริบ..............เลือดไหลซิบๆเลยอะ

Meyanee2003

โอ้โห...สุดยอดค่ะ อ่านแล้วซึ้งกินใจดีเหลือเกิน อิอิ

เส้นทาง : สารบัญ วิพากษ์เพชรพระอุมา ทำไมรพินทร์ใช้นามสกุลไพรวัลย์